_DON QUICHOT, SANCHE, JOCHEM._
DON QU. Wie roept daer om myn hulp?
SAN. ’Et zyn weer Tovenaers, ’k kruip liever in myn schulp:
’Et heugme nog van flus, van dikhout zaegtme planken.
’k Mag keuning Harsepan wel veur men leeven danken,
Hy heit ongs braef’ ered. JOCHEM. Ei my! dit is myn loon!
SAN. Daer is een keerel.
DON QUICHOT, _tegen Jochem_.
Riept gy strak om hulp, myn zoon?
Verhaal me uw’ avontuur, myn arm zal u beschermen.
JOC. Och ja, ik riep om hulp. DON QU. ’k Moet me over u erbermen!
Wie is uw vyand? is ’t die schelmse Tovenaar,
In schyn van Splandor? JOC. Neen. DON QU. In ’t uiterste gevaar,
Zal ik met dezen arm den reus zyn kop afhouwen,
Die u geweld deed. JOC. Dat je ’em maar wat af kon touwen.
Dat ging nog zo wat heen: de kop af is te veel.
DON QU. Zeg is ’t een reus of niet? JOC. Wel neen het, by myn keel,
’k Heb nooit geen reus gezien, want hier in deze landen
Zyn nu geen reuzen meer. DON QU. Wie dorst u dan aanranden?
Was ’t dan een ridder, of een schildknaap? JOC. Neen, myn heer,
Het was een boer. SAN. Een boer! ja wel, ik zeg niet meer.
Wel maatje, laet je jou van boeren overbluffen?
Van boeren? foei, ’t is schand; daer moet je niet voor suffen.
JOC. ’k Hou niet van vechten: ’k ga graag heel huids na myn bed.
SAN. Konfrater, daer ’s myn hangt, ik ook, jy lyktme net.
DON QU. Hoe heet de boer, die u zoo even heeft geslaegen?
JOC. De boer? Kamacho. SAN. Ho! je hoeft niet meer te vraegen,
Dat is die Tovenaer, die ons op knuppelsop
Te bruiloft heit ’enoot. Wel langs, ’k voel nog men kop,
Men gat, men rug, men hals, men armen, en myn beenen;
Die tovenaer is jou voorzeeker ook verschenen.
JOCHEM. Neen, ’t is geen tovenaer; ik ken hem al te wel.
SAN. Ja wel een tovenaer; bezie maer iens men vel,
Dat hy me flusjes, schoon ’t me in ’t allerminst niet jeukte,
Maer puur uit kortswil, al zo murf als stokvis beukte.
JOCHEM. Neen, ’t is geen tovenaer; Kamacho hiet de schelm.
SAN. Kamacho met zyn muts of alias een helm?
JOCHEM. Ja ’t is de zelfde. SAN. Dat’s een tovenaer, dat’s zeker.
JOCHEM. Is hy een tovenaer! SAN. Ik bidje vrindje, spreek ’er
Toch nou niet meer van, ’t is een tov’naer in zyn hart.
JOCHEM. Dan is ’t geen wonder dat ik strak zo was verward.
Die tovenaer geleek den bruigom op een haartje.
SAN. Dat doen die boeven, ho, dat kunnen ze. JOCHEM. Zeg vaartje
Wat hebben ze daar aan? SAN. Ze hebben ’t miest ’emunt
Op ons; gien tovenaer, die ons gien quaed en gunt.
DON QUICHOT _tegen Jochem_.
Heer ridder, zeg my eens hoe dat we ’t zullen maaken.
Zyn hier omtrent ook drie van de allerbeste draaken,
Om met een snelligheid te vliegen door de lucht?
SAN. Op draeken ryën? neen ik hou niet van zo’n klucht;
Ik quam myn wyf wel t’uis in hondert duizend stukken;
Elk op een Ezel, dat is veilig, dat zou lukken.
DON QU. Ik wil op draeken, en serpenten ryden, zwyg,
Ik zal my wreeken op dien tov’naer. SAN. Ja waer kryg,
En zoek ik nou zoo gaeuw die draeken, en sarpenten?
DON QU. Wel waar kreegse Amadis van Gaulen? Rui van Trenten,
De Ridder van het Schaap, de Ridder Palmeryn,
Reinoud van Montelbaan, Oerson en Valentyn,
En duizend Ridders; zeg? SAN. Wel dat kan ik niet raeden.
DON QU. Dan moet gy boeken van de ridderschap doorblaaden:
Daar vind men ’t zonneklaar. De Ridder van het Lam
Reed eens in een gewest, daar hy in ’t kort vernam
Een’ ouden gryzaard, in de groente, by de zoomen
Der vlietende rivier, wiens zilv’re waterstroomen
Besproeijden met haar vogt het omgelegen veld;
De gryzaard was verblydt, en sprak: zyt welkom held,
Ik heb u hier verwagt, met smart veel honderd jaaren,
Om dezen avontuur voor uwen arm te spaaren.
Zy traden in een boot, doch zonder riem of roer
De boot, die sneller als een schim, van d’ oever voer,
Was in een uur met hen al digt by Tartaryen
Daar barsten ze op een’ klip onmog’lyk te vermyên,
En zonken in de zee tot onder op den grond,
Alwaar een schoon kasteel van diamanten stond.
De grijsaard sprak: wel aan, rep nu uw’ dapp’re handen,
Bestorm dit hoog kasteel, en wil den reus aanranden,
Die door de tovery een jongkvrouw heeft geroofd.
In ’t kort, hy heeft den reus terstond den kop gekloofd;
De jonkvrouw weêr verlost, gebragt in haare wooning
In ’t ryk van Kalikoet; daar was haar’ vader koning;
Dewelke uit dankbaarheid, om zulk een groote trouw,
De Maagd den ridder schonk tot bruid, en echte vrouw.
SAN. Een schoonder aventuur, ’t moet nou een slegte tyd zyn,
Dat ons dat niet gebeurt, of zou men ’t hagje quyt zyn?
JOCHEM. Myn heer heeft groot verstand na ’k merk van poëzy?
SAN. Men heer? ja op een prik zyn metten en gety.
DON QU. Ja de eed’le poëzy is waardig te beminnen,
Ze leidt den geest om hoog, brengt speelend wysheid binnen,
Z’ is ’t vuur der reên, een bron, die heilzaam water geeft;
Die uit natuur alleen haar’ zuiv’ren oorspronk heeft
Die opgepronkt door kunst, de zinnen weet te streelen,
En kan den vorsten raad, al speelend’, mededeelen.
SAN. Is dan ’t pouweetschap meer als ’t gouverneurschap? maek
Me dan Pouweet, wie weet hoe hoog ik dan wel raek!
JOCHEM, _tegen Don Quichot_.
Gy schynt een Mars in moed, een Cicero in ’t spreeken,
Een Kato in verstand.
SANCHE, _tegen Jochem_.
Ik bidje, laet dat steeken:
Hy’s gien ciroop, noch ook gien kat-oor, beste maet;
Neen, neen, byloo, menheer, hy staet daer, daer hy staet,
Hy zou zen kaes en brood van niemand laeten vreeten.
Praet wat je wilt, hy zel ’er altyd meê van weeten.
’k Wed as je,... ’k zeg niet meer. Nou dat’s tot daer en toe,
De kalven balken al zo makk’lyk as de koe
Ik moet je lui hier iens een sprookje van vertellen.
DON QU. Is ’t hier nu tyd om van je sprookjes te staan lellen?
Gaa, zoek de draaken op. SAN. Ik ben hier niet bekend;
Zeg ons iens langsje ’k loof dat jy hier burger bent?
Weunt hier een man in ’t dorp, die draeken wil verhuuren?
Wat geeft men in een dag! JOC. Wel dat zyn wond’re kuuren,
Dat is een raare vraag, ’t lykt zeker wel van ’t mal.
SAN. Neen ’k mien ’et, houd men hier gien draekjes op ’et stal?
Men heer zou as een schim mit ons de lucht deurvliegen:
Ei hael een draek drie vier, ei zeker, zonder liegen.
DON QUICHOT, _tegen Jochem_.
Heer ridder, in der daad ik was u zeer verplicht,
Als ’t u beliefde dat......
_Jochem, Kamacho ziende loopt weg._