_DON QUICHOT, SANCHE, KAMACHO._
DON QUICHOT, _tegen Sanche_. Hoe, schemert mij ’t gezigt?
SAN. Wel neen, dag hofsteê, zie je ’em ginder dan niet loopen?
’k Loof dat hy draeken zel gaen huuren, of gaen koopen.
Maer al gezien, waerom ’t Poeetje liep, men heer.
Pas op de veter, ’k zal terwyl zo wat van veer
Kourasie roepen.
_Sanche klimt op een’ boom._
KAM. „Wel, wie heit zen leeve daegen,
De bruid is op een hongt, terwyl ik me liet plaegen,
Van dien verbruiden gek; dien raezenden poejeet;
Mit dat verzoord gedicht: daer ’s niemand niet die weet
Waer dat de bruid....
DON QUICHOT, _trekt zyn sabel_.
Staa vast! ô hoofd der Tovenaaren.
SANCHE, _uit een boom_.
Kourasie, nou mynheer! KAM. Och, wilje wat bedaeren!
SAN. Nou is hy in de knip. Wat zingt de schelm nou fyn!
DON QU. Staa schelm!
KAMACHO, _knielende_.
Och, riddertje, wilt my genadig zyn!
DON QU. Verraader! KAM. Och! och! och!
SAN. Slae dood maer. KAM. Laet me leeven!
SAN. ’t Is maer een tovenaer, daer is niet aen bedreven.
DON QU. Staa vast! KAM. Och! och!
SAN. Men heer, slae ei’ren in de pan,
Daer kommen metter tyd maer quaeije kuikens van.
KAM. Genae genae! DON QU. Wel aan, zoo ik u liet passeeren.
Zout gy me wel voldoen in ’t geen ik zou begeeren?
KAM. Ja graeg, men heer. DON QU. Dan zult ge u na Tobozo spoên:
Gy hebt met vliegen maar een uur of twee van doen.
KAM. Heel nae Tobozo, sjeur, dat is wel veertien uuren;
Je mient twie daegen. DON QU. Neen, dat kan zo lang niet duuren
Met vliegen; tovenaars doen gauw zo’n kleinen weg.
KAM. Ik bin gien tovenaer, gelooftme dat ik ’t zeg!
Ik ken niet vliegen! SAN. Kyk hoe kan die fiel hem houwen.
Slae dood! men heer, slae dood! hy mogt eens weer wat brouwen.
DON QU. Vlieg! vlieg! en kom weêrom; of ’k zweer u by de goôn,
Dat gy zult sterven, ja al waert gy by den troon
Van Pluto ’k zal u daar opzoeken en vernielen;
Deez arm verbreekt de magt van tovenaers, en fielen.
Vlieg, zeg ik! KAM. In één uur ken dat onmooglyk zyn,
’t Is veertien uuren veer. SAN. Ik voel nog van de pyn.
Slae dood! myn heer, slae dood!
DON QUICHOT _met een verwoedheid_.
Wel aan! KAM. Ik zel dan vliegen!
Ik zel dan vliegen! DON QU. Schelm, gy moest ons niet bedriegen.
Ik zou u... KAM. ’k Vlieg terstond, hadie. D. Q. Hem! kaerel hem.
Waar loopt ge heene? KAM. „Och! och! wat ben ik in de klem!
DON QU. Waar wilt ge heene? KAM. Nae Tobozo.
DON QU. Wat voor parten!
Wat zoudt ge ’er doen? SAN. Wel om een witte met een zwarten;
Niet anders dan zyn gat te veegen an de poort.
KAM. ’k Zel al doen wat je wilt, Sinjeur, wees niet verstoort.
DON QU. Gy zult Dulcinea eerbiediglijk begroeten,
En kussen, als een slaaf, demoedig haare voeten,
En zeggen: schoonste vrouw, ik ben in ’t open veld
Verwonnen door den arm van uw’ bedroefden held,
Die ’t naare woud vervult, met zyn verliefde klagten:
Om dat gy hem gestaag verbant uit uw gedachten.
Zeg dat haar ridder van de droevige figuur,
Met groote smart verlangt naar dat gelukkig uur,
Wanneer hy in ’t Paleis haar schoonheid zal aanschouwen.
SAN. En vraag ’er wanneer datze ’t zaemen zullen trouwen.
DON QU. Zwyg rekel. SAN. Mondje toe, je hebt alweer verbeurd.
DON QU. Verhaal haar, hoe gy ziet dat haaren ridder treurt;
Bid dat het haar believe een lettertje te zenden,
Tot balsem voor myn quaal, en troost in myn elenden.
Wel aan, vlieg nu maar op; ’k verwagt van u terstond
Een heilzame artseny voor myne minnewond.
SAN. Zeg tovenaertje, heb je zulken mallemori,
Om dat te onthouwen? ’t is begut een hiele storie.
Ei, zeg je les eens op. DON QU. Zeg hebt ge my verstaan?
KAM. Ja, ’k moet in één uur tyds heel nae Tobozo gaen.
Om ’an de voeten van.... van.... van.... een’ slaaf te leggen;
En daer moet ik dan van een zek’ren balsem zeggen,
En van een droevige figuur of zulken brui;
En dan hoe dat ik bin verwonnen van je lui.
SAN. Dat is een kaerel van mall’morie; wie zou ’t denken?
Maer apprepo; de helft van al wat ze’an jou schenken,
Behalven slaegen? KAM. Ja.