_Meester JOCHEM, KAMACHO._
„Puf nou Poëetjes, ’k ben de baas van ’t gantsche land!
„Puf Salamanka, met uw alma akkademi.
„Ik Miester Jochem, hoofdpoëet van sante Remi,
„In ’t landschap Mancha, maak myn rymen aanstonds weg.
„Sonnetten in een uur. Zeg Rederykers, zeg,
„Wie zou ’t my nadoen? En myn beste referynen,
„Wel honderd regels lang, (het zal wat wonders schynen)
„Doe ’k in een halven dag: maar ’k heb natuur te baat.
„Daar Lope Vegaas, en Quevédos geest voor staat,
„Help ik ’er deur, ja ’k weet ’er fouten aan te wyzen.
„Dat ik prys, zullen al de boeren met my pryzen.
„Die my te vrind houd, maak ik een volmaakt Poëet.
„Ik rym terwyl ik slaap, ik rym terwyl ik eet;
„En op de brillekiek bedenk ik myn rondeelen.
„’t Is alles geest, een aâr moet uit de boeken steelen;
„Ik niet, schyt boeken, ’k heb de kunst hier in myn kop,
„Ik ben geheel doorwiekt van zuiver hengste sop;
„Ja ’k ben poëet zelfs in myn moeders lyf gebooren.
Sinjoor de Bruidegom, koomt gy my hier te vooren!
KAM. Wel Miester Jochem heb jy ook myn Bruid gezien?
JOCHEM. Ze is by de Muzen op Parnassus berg misschien.
KAM. Wat is dat voor een berg? wat of je al uit zult stooten.
JOCHEM. Die Muzen en dien Berg zyn in myn brein besloten.
KAM. ’k Verstae dat niet: ik vraeg of jy myn Bruid niet weet.
JOCHEM. Gy vraagt my als een gek: ik andwoord als Poëet.
KAM. Wat schort je Jochem? benje dol? of benje dronken?
JOCHEM. Met uw verlof, jy hebt my niet een zier geschonken.
KAM. Ho ho! nou merk ik ’t al; je zelt licht moeij’lyk zyn?
JOCHEM. Wel ja, jou Kok, die Waal, zei dat men hier den wyn
Als water schenken zou, en nou ik ben gekomen,
Heb ik noch wyn noch Waal, noch niet een brui vernomen.
Ik zal dien rotzak weer betaalen voor dien trek.
KAM. Hy heit zyn boodschap dan niet wel gedaen, die gek.
’t Is nog te vroeg.
JOCHEM. Ik denk je zelt my ook tracteeren?
KAM. Wel zou ik niet? je zelt je keel ook helder smeeren.
Maar zeg, is jou myn bruid met Laura niet ontmoet?
JOCHEM. Ja tog, ik heb de Bruid daar even nog gegroet.
KAM. Wie was ’er by?
JOCHEM. Zy had haar Speelnood Laura by ’er.
KAM. Zag jy Bazilius dan niet, haar ouwe vryer?
JOCHEM. ô Neen geen mensch. Ik had in d’ zin haar dit gedicht
Eens veur te leezen: maar ’k vergat toen juist myn plicht,
Door zeker vaers het geen me schielyk in de zinnen
Quam vallen, ’t slaat heel raar op u, en op u minnen.
Ik zal ’t eens leezen... KAM. Maer ik heb niet langer tyd.
JOCHEM. Wel hoe, zo haestig? ’k denk gy hebt nu uitgevryd?
KAM. Maer zeker Jochem, ’k heb gien tyd om nou te praeten.
JOCHEM _haalt Papieren uit zyn zak_.
Ik heb een Bruiloftsdicht. KA. Voor my? goed. J. Boven maaten:
Maar twyffel je? KA. ’k Vroeg niet of ’t goed is, ’k weet ’et wel:
Maar ’k heb nou juist gien tyd. JOC. ’t Is maar van vyfthalf vel
Ik bidje hoor. KAM. Ei broer!
JOCHEM. ’k Zal ’t gaauw eens voor je leezen.
KAM. Dat hiele Dicht? gans bloed! wel dat ken nou niet weezen.
Ik moet de bruid eens... JOC. Hoor een regel acht of tien;
’t Begin is wonderlyk. KAM. Lees op! als ’t moet geschiên.
JOCHEM. ’t Moet eerst gekorrigeerd: want ziet zen leeven is
Een Dicht terstond niet goed, dat eerst geschreven is.
KAM. Wel wat bruijt my dat? ei, ’k bid datje gaeuw begint.
JOCHEM. Ik weet wel dat uw bruid de Poëzy bemint.
KAM. De duvel moet den vent met zyn gedichten haelen.
JOCHEM. De duvel zou my daar niet heel veel voor betaalen,
Hy is de bruîgom niet. KAM. ’k Wil hier niet langer staan,
Myn bruid die is niet in... JOC. Wagt, wagt, zo vang ik aan.
JOCHEM _leest_.
Een zeker bruiloftsdicht, ter eeren van d’eerzamen,
En zeer diskreeten, en tot veele ding bequaamen
Kamacho, zeer geleerd gelyk een Kikero.
De zoon van Pedro Lope, en Guurtje Knuppelstro,
Die nu de bruîgom is, met ’t ciersel aller maagden,
De pronk van Remi, die aan iedereen behaagden,
Quiteria genaamd, getreeden in de trouw,
In ’t jaar van emme, de, ce, ikze.... KAM. ’k Bidje, vouw
’t Gedicht maer aanstonds op, ’t is wonger wel verzonnen,
’t Is mooij ’erymd. Hadie. JOC. Wel ’k heb nog niet begonnen,
Dat was het hoofd nog maar. KAM. Och waarje al ’an de staert!
JOCHEM. Het dicht dat is gemaakt puur of je een keuning waart.
Je hebt ’er in van al de goden en godinnen,
Van keizers, keuningen, van harders, harderinnen.
Gut kereltje, gy zult staan kyken als Piet snot.
KAM. Heb jy nou al ’edaan? Is dit nou ’t end en ’t slot?
JOCHEM. Wel neen, ’t begin zal ik u datelik doen hooren.
KAM. Ik wordt schier aêrs van al dat talmen ’an myn ooren.
JOCHEM. Indien je kennis had van de eed’le Poëzy...
KAM. Zwyg, zwyg, ’t is dubbeld gek, mal en Poejeet daarby
Te zyn, hadie. JOCHEM. Neen blyf; nu zal ik aanstonds leezen.
KAM. Wel talmt dan niet te lang. JOCH. ’t En hoeft niet veel geprezen,
Het pryst zichzelfs genoeg. KAM. De duvel hael de vent.
JOCH. Patientie is goed kruid. KAM. Dat’s wel, maek maer een end.
JOCHEM _leest_.
Hier kom ik by zyn eksellentie,
Die trouwen zal het mooijste mensie,
Vol wonderlyke kunst, en scientie,
Bevalligheid en eloquentie.
’k Doe u by deezen advertentie,
Maar geef een weinigje silentie,
Dan zult gy hooren een inventie,
Van elken regel een sententie....
KAM. „Waer haelt de gek dien brui quae woorden tog van daen?
J. Dat draeft eerst, hee! KAM. Ja hongt noch kat zou ’t niet verstaen.
JOCHEM _leest_.
Apollo, Venus, Mars, Vulkanus,
Leo, Silvester, Adrianus,
Jupyn, Merkurius, Sileên,
Haal water voor me uit Hippokreen:
Dan zal ik drie voet hooger stappen,
En uit een ander vaatje tappen,
Als eer Homerus heeft gedaan,
En Nazo, Maro of Lukaan;
Dan zal ik van de negen muizen;
Myn vaerzen fyntjes laaten pluizen......
KAM. Ik ken dat volk niet, ’k heb er niet één van ’enood.
JOCHEM. Wel dat’s geen wonder; want zy zyn nu allang dood.
KAM. Hoe dood? je zegt nochtans ze moeten water haelen.
JOCHEM. Dat’s op zyn groot Poëets, ô kond gy vreemde taelen,
Dan zoudt gy.... KAM. Hou maer op, ik heb ’t wel ’evat.
JOCHEM. Hoor dan aandagtig: want dit is nog beter blad.
JOCHEM _leest_.
In de alderoudste Landkronyken,
Staet van geen paar dit paars gelyken;
Want Hector, en Andromache,
En Minos, met Pasiphaë,
Noch Echo, met haar lief Narcissus,
Penelope, en Vorst Ulissus.....
KAM. Hou op! hou op! myn kop wordt van dit talmen zeer.
Nog meerder naemen? JOCHEM. Ja, he, broerlief, tienmaal meer.
’k Begin nou eerst. KAM. Maer zeg waer toe die quaeje naemen?
JOC. Dat is de sjeu van ’t dicht. KAM. Ja wel sie daer, ’k verstaeme
Op die quae woorden niet, die moesten ’er maer uit.
JOCHEM. Uit? uit? uit? Wel dan was myn heel gedicht verbruid.
KAM. Wel Miester Jochem brui je altyt de goeje menschen
Met bruiloftsdichten? J. Ho! zo schoon als je ooit zoud wenschen.
_Hy leest._
Merkurius, Venus, Luna, Sol.
Mars, Jupiter, Saturn... KAM. Hou op! men kop word dol,
Ik ken dat volk tog niet. JOCHEM. ’t Zyn zeven dwaalplaneeten.
KAM. Jou harsens lyken ook te dwaelen. JOCHEM. Wel te weeten.
JOCHEM _leest_.
Solon, Chilo, Pittacus,
Thales, en Cleobulus,
Bias, en Periander,
Maaken net de zevenster.
KAM. Wel Miester Jochem, ’t schortje zeker in ’t verstand.
JOCHEM. De zeven wyzen van ’t vermaerde Griekenland.
Kamacho vatje ’t zeg? KAM. Wel neen ik, by men zoolen.
JOC. Wel dan van veurne of ’an. KAM. Ik stae op hiete koolen;
’k Moet na men bruid, ik wil hier nou niet langer staen.
JOCHEM. Hoor eerst dit Liedje, dan zal ik je laaten gaan.
JOCHEM _zingt_.
Hoor toe jongmans ik zal verklaaren.
Tot lof van die hier t’zaam vergaâren,
Hoe datter nu trouwt een jongman fyn,
Al met een zoetelyk maagdelyn.
Je meugt de bruid ter deeg bekyken,
Men vindt geen schoonheid haars gelyken,
Je soekter vry heel de waereld deur,
Daer isser geen een zo blank van kleur.
Ze is wit van hals, ze is wit van tanden,
Ze is wit van troni, wit van handen,
Ja zoekter vry over ’t heele lyf,
Het isser het allerblankste wyf.
KAM. Wel keerel, zou een aêr heur lichaem visenteeren?
JOC. ’t Komt zo in ’t rym te pas. KAM. Ik zou dat niet begeeren.
JOCHEM _zingt_.
De Bruîgom is een kittig haantje,
Och, och, hy liet zo menig traantje,
Om datter het meisje zo lang zweeg,
Eer hy ’er het lieve jawoord kreeg!
Hy riep myn uil, myn lief, myn schaapje,
Daar is de pap, nou zeg eens, gaapje?
Zy riep ’er, loop heen, jou mallen bloed,
Jy weet ’er niet wat de kei jou doet.
KAM. Heb ik de kei? de kei? de kei? wel seldrement.
JOC. ’t Komt zo in rym te pas. KAM. ’k Loof dat je simpel bent.
JOCHEM _zingt_.
Toen heeft hy haar een ring gegeeven,
En sprak myn ziel, myn troost, myn leeven,
Ik bender verliefd, myn smoddermuil.
Daar isser myn trouw, myn aapje, myn uil.
KAM. Myn aapie? en myn uil? dat zei ik nooit in ’t vryën.
JOC. ’t Komt zo in ’t rym te pas. KAM. De droes ’t is niet te lyën.
JOCHEM _zingt_.
Toen kon de meid niet langer zwygen,
Haar hembje sleepte in het nygen,
Zy zeider nou zelje zyn myn man,
Om datjer zo aardig vryên kan.
KAM. Heur hembd dat sleepte niet; ze heit niet eens’ eneegen.
JOC. ’t Komt zo in ’t rym te pas. KAM. Dat rym is niet ter deegen.
JOCHEM _zingt_.
Hy zei ik dankje lieve mensje,
Nu had ik nog wel een klein wensje,
Je weeter wel wat ik zeg wil, moer,
Myn trekkebekje, myn duifje, myn hoer.
KAM. Hoer? hoer? ’t Is een pasquil, hoe durfje ’t doen? zeg op!
JOCHEM. ’t Komt zo in ’t rym te pas. KAM. Stokslaegen op je kop.
JOCHEM. ’t Komt zo in ’t rym te pas.
KAMACHO _geeft Jochem slaagen_.
Daer beest, dat’s veur je rijmen.
’t Komt ook in ’t rym te pas.
JOCHEM _nedervallende roept_.
Help! Help! Ik zal bezwymen!
Och! ’k zie daar volk. Help! help!