_VETLASOEPE met eenige boeren, KAMACHO, DON QUICHOT, SANCHE._
KAMACHO. ’t Sa, lustig jongens, pas nou louter wat te raeken!
DON QU. Kanailje! Tovenaars! SAN. Wel brui er’r veur’er kaeken.
KAM. Sla toe maer mannen! pas te raeken mannen! t’ sa.
_Don Quichot en Sanche krygen stokslagen, waar op zy vallen._
SAN. Oei! oei! men billen, en myn kop, gena! gena!
Och! sinte Tovenaers, ’k heb niemendal bedreven.
KAM. Ei zie dien Gormandeur, dien reekel, nou iens beeven.
Hoe smaektje deuze koek? scheer nog de gek erais.
SAN. Genade, ô Splandor. KAM. Wel de pikken op je vlais!
Daar Plankoor, Plankoor, daar! je zelt van Plankoor heugen.
SAN. Myn lieve Splandertje ik en mag ’er gansch niet teugen,
Ei slae niet meer.
_Kamacho slaat Sanche._
Wel dat’s een drommel van een vent.
Nog scheert de beest de gek.
SAN. Och! och! och! seldrement!
Is dat ook kloppen. DON QU. Och! Princesse van Toboze!
Kroondraagster van myn hart, ô verse ontlooken’ rooze!
Hier legt uw Ridder van de Tovenaars gewond!
VETL. Wat sekse rek’le? zyn hum Tovenaars, jou hond?
Wat opstinaater folk! terwyl dat s’hum zo kloppen,
Zo scheer ze nok de gek, en durven ons nok foppen.
KAM. ’k Zal heur betaelen, laet men nou maer iens betien.
_Kamacho neemt zyn muts wederom._