_DON QUICHOT, SANCHE, KAMACHO._
SANCHE. Dat lykt een raere haen, die Prins van de Indiaenen,
Een Kok en Prins mit ien!
DON QU. Hoe Sanche, zoudt gy waanen
Dat zulks niet meer geschied? SAN. Wel neen, ik lach ’er om.
KAM. Kom geef me muts nou weer.
DON QU. Zyt gy de bruidegom?
Met wie myn waarde vrind?
KAM. Ik mien van daeg te trouwen;
Hier zel et zelschip zyn, ’k zel hier de bruiloft houwen.
DON QU. Wie zal uw Ega zyn, ô Splandor, wat Princes?
KAM. Ei scheer de gek niet meer.
DON QU. Uw waerde zielsvoogdes
Is wis van Prins’lyk bloed, of koningklyke looten?
KAM. Een halleve boerin, uit d’ adel voort’esproten,
Heur Vaertje boert zo wat: maer hy’s van adel.
DON QU. Zoon,
Wat is uw eêl verstand betoverd! groote Goôn!
Hoe is haar naam; hoe wordt de Infante toch geheeten.
KAM. Ze is gien Infangte: maer ze is mooij, dat motje weeten,
Zo blank als schaepenmelk. Heur wangetjes zyn rood,
Ze is niet te dik, te dun, te klein, noch niet te groot;
Heur veurhoofd blinkt puur, puur, gelyk een barbiersbekken.
’Er hiele bakus is vol van wongerlike trekken.
DON QU. Maer nu, haer naam?
SAN. Ze’et nooit misschien geen naem ’ehadt.
KAM. Ze hiet Quiteria, heer Ridder, dat je ’t vat.
Maer zie, verstae je wel, daer quam er nog ien vreijen.
Die hiet Bazillius. Zy mocht hem vry wel leijen,
Maer ’t hulp niet: wangt hy is een arme kaele neet,
Zo’n edelmannetje, dat graeg wat lekkers eet,
Patrysjes, hoendertjes, kon hy ze maer betaelen.
Hy krygtze wel: maer moetze eerst op de jagt gaen haelen:
Daer leeft hy miest van; maer ’t is al een raere vent,
Hy ken latyn as een pastoor; ’t is een student,
Dat jy het vat Sinjeur. ô Hy kan wongdre zaeken.
Ik heb ’em van een aeij een kaerteblad zien maeken;
En hy kan dangsen als een ekster op het veld;
Hy kan ook sling’ren mit’et vaendel als een held.
En hy kan schermen, en ook kaetzen, mit de boeren;
En mit verkeeren kan hy elk zyn geld afloeren;
Hy kan ook speulen op de veel, en de schalmy.
De blind’mans zeun is maer een botterik er by.
Hy is wel gaeuw,... maar ik heb geld, om van te kluiven.
Hy niet; en daerom zel hy ’an de veest niet snuiven.
Ik kryg de bruid, en ’t is zijn neusje effen mis.
Maer appropo, Sinjeur, weet je ook hoe laet of ’t is?
’Et was ezaid, dat ik precies te zeuven uuren
Most by de vrinden zyn, en deur je malle kuuren
Is ’t laet ’eworden, geef men muts me maer weêrom,
En gae mit my, Sinjeur; ik hiet je wellekom,
’k Noô jou te Brulloft; wangt jy lykt een snaek der snaeken,
Je kent de boeren op de Brulloft wat vermaeken.
SAN. Te brulloft broertje? gaet dat zeker? wel is ’t waer?
Je bent een man as spek, dat lyktme, zoete vaer.
Ik heb (och harm) lang uit men knapzak moeten blikken.
Te Brulloft, weetje ’t wel? gut kaerel, ’k ken zo slikken
Stae vast nou hoendertjes, en snipjes met je drek.
Stae frikkedilletjes. KAM. ’t is tyd dat ik vertrek:
Ei geef me muts weêrom, je kent’em niet gebruiken.
SAN. Gut Splandor, ik begin ’t gebraed alriets te ruiken.
KAM. Ik hiet gien plankoor, broêr, Kamacho is myn naem.
Men vaertje sageles, was Lopes Pedro daam,
In Lombrigje men moer, ’ebooren te Bregance....
Maer hoe is jou naem, broêr? SAN. Die is don Sanche Pance.
’k Bin deur dien goejen heer, puur uit den drek ’eraekt.
Hy heit me van een boer een Gouverneur ’emaakt.
KAM. Een Gormandeur, wel zo, wie drumpel zou het denken!
Een Gormandeurschap kan jou Heer dat an jou schenken?
SAN. Ja, van een Eiland, en ’k kreeg zeuven ezels toe.
KAM. Heb jy die al? SAN. Wel neen: ’k heb de ezels nog te goê,
En ’t Eiland zel men Heer in korte dagen winnen.
KAM. De vent is zeker gek, wie drommel zou ’t verzinnen?
Hoe hiet dat ailand, en waar laitet? an wat kangt?
SAN. ’t Leit in Jaerabien, digt by het heilig land,
’t Hiet mikrosko.pi.pi.pium.... ’t is me al vergeeten,
Daer weunde een groote Reus, de mallenbrui geheeten,
Zo groot gelyk een boom. Maer hy ’s al lang kapot;
Men Heer die potste hem. KAM. Een reus! wel dat’s niet rot.
Een Reus? hoe vindt men nou nog reuzen? hoe ken’t weezen?
SAN. Ja Broertje, mien je dat wy veur de Reuzen vreezen?
Veur twintig Reuzen, zou men Heer staen als een pael.
KAM. Ik word waratjes aêrs van zulk een vreemd verhael.
SAN. Ja Reuzen alzoo groot als meulens mit vier armen,
Die steekt men Heer maer mit zyn lansie in de darmen.
In al de Legers daer hy komt, daer maekt hy schrik:
’t Is kip ik hebje! steek! slae, in een oogenblik
Is ’t hiele veld bezaeid, mit armen, en mit beenen:
Hy slaet terstongt maer deur een hiel slagorden heenen.
KAM. Gangs ligters, is dat waer! heb jy het zelfs ’ezien?
SAN. Ja ’k; ’t is omtrent ’eleen, nae ’k gis een maend, of tien,
Toen heit hy teugen een hiel leger nog ’evochten;
Ze vlugtten al; maer juist die beesten, die gedrochten,
Van schelmse Tovenaars, die quaemen op ’et mat.
Ze gooijden al ’er best mit steenen naer ons gat,
En maekten van ’er volk een hiele kudde schaepen!
KAM. Wel langsje, viel daer niet wat buit veur jou te raepen?
SAN. Ja steenen op ons bast, dat’s tovenaersmanier.
Men Heer verloor dien tyd ook wel een tand drie vier.
KAM. Je heer lykt wel bedroefd: hy is diep in gedachten.
SAN. Men Heer? ja die’s verliefd, hy klaegt gehiele nachten;
Je hoort niet anders als: ô schoone ondankbaerheid!
Dulcinea, princes, ô noordstar die me leid!
Wanneer zel jy me veur men trouwe dienst beloonen!
Dan zucht hy weer, en roept: ô schoonste van de schoonen,
Wanneer genaekt den tyd, dat ik.... exceterae,
’t Is al Dulcinea ondankbaer veur en nae.
KAM. Is die Dulcinea dan veur zo mooy te houwen?
Ik wed ze mooijer is, die ik van daeg zel trouwen.
DON QU. Wat zegt gy Splandor? ha dat liegt gy, door uw’ hals.
’t Za, vat uw’ lancie. KAM. Och heer Ridder, ’et is vals,
Jou liefste is mooijer: maar wie pikken sou et droomen!
Had ik ’eweeten dat je ’t qualyk had ’enomen,
Dat ik myn Bruid wat prees, ’k had ’et wel ’emyd.
DON QU. Neen ik wil vechten, ’t za berei u tot den stryd,
Ik geef u keur van grond. KAM. ’k Hou niet een brui van vechten.
Och! Ridder wees te vreên!
DON QU. Zeg hoe gy ’t wilt beslechten,
’k Geef keur, te paerd, te voet, met lancie, of het zwaerd.
KAM. Gena: genade, och! och! ik zweer je by myn baerd,
Dat ik niet vechten kan.... Och! och! hoe zel ’t hier daegen?
Moord! brangd! moord! brangd! help! help! ô ongehoorde plaegen,....
Daer’s Vetlasoep met volk!
DON QU. ’t Za, ’t za, waar ’s uw geweer?
KAM. Help Mannen! mannen! help!
DON QU. Hoe schreeuwt gy zo myn Heer?