_DON QUICHOT, SANCHE, KAMACHO, VETLASOEPE._
VETLASOEPE. Monsieur Kamakko, ha! ze eb jou al lang kezoek.
Ze wist niet waar hum stak, ze wist niet van dit hoek.
Wat’s dat feur folke?
KAM. Dat? dat zin al raere snaeken,
Kortswillig volk, bequaem de bruiloft te vermaeken.
We leyen in ’et ierst ’eweldig overhoop.
Maer, waer’s men bruiloftsvolk?
VETL. Hum’eb de palm keknoop,
Hum’eb de kroon kemaak, hum doet nou niet as zingen,
Hum dans nou seer kurieus, ensemble ronde kringen.
De folke is opkeskikt, zo mooij kelyk de droes.
Ze skreeuw tout allemaal, à vous! à vous! à vous!
Ze heb jou lang kewak, ze is bly, en ’t is wel koete,
Dat hum jou na lang zoek, hier in de bosch ontmoete.
KAM. Heb jy zo lang ’ewagt? ’et is me seper leet.
Maer heb jy al ’eweest om Jochem de poejeet?
En Roel de muizekand? laet vraegen waer ze blyven.
VETL. Fort bien Monsieur, ze zel.
SANCHE, _tegen Don Quichot_.
Maer seldrement! gansch vyven!
Wat is dat veur een vent? DON QU. Dat is een Indiaan,
Of Hottentotsche Prins. SAN. Ik ken ’m niet verstaen,
Als hier en daer ien woord. VETL. Wat sekze, Hottentotte?
Ha! ha! ze lakker om, ze lyk warak wel zotte.
Hum is een Kok, ma foi. SAN. Hy ruikt braef na gebraed.
Bin jy de Kok, ik hou jou veur men beste maet,
Je hebt een lucht die ik bezonder graag mag leijen:
Me dunkt je ruikt ook wat na korsten van pasteijen?
VETL. Oui, pastey, Monsieur, keen beter in de land,
Als hum kan maak. SAN. Dan ben je een kaerel van verstand.
VETL. Je suis vôt serviteur. KAM. Hoor hier iens Vetlasoepje.
VETL. Que ditez vous Monsieur? KAM. Maek dat’er ook een troepje
Dangsmiesters by komt. VETL. Bon, ze zel ze jou beskik.
KAM. Toebak van volkje. VETL. Oui, die dans ken op een prik.
_Zingende binnen._