_DON QUICHOT, SANCHE, KAMACHO, met een veer op zyn boeremuts._
KAMACHO. „Dat wangd’len van myn bruid in ’t bosch staet my niet an;
„De boeren zeggen datze met dien edelman,
„Die zy bemint heit, stond op deeze plek te praeten;
„En dat verstae ik niet; dat zal ze moeten laeten....
„Smit Justus wie is dat! DON QU. ô Splandor, braave held,
En doolend Ridder, daar Turpinus pen van meldt;
Aanschouw hier Don Quichot, den ridder van de leeuwen.
KAM. Gans bloet, wat vent is dat! och, och! ik moet iens schreeuwen,
Of hy vermoord me hier! Help! help! Wat ziet hy fel!
’t Is Symen langdarm, of de pikken uit de hel.
Och sinte langdarm, of hoedat je naem mag weezen,
’k Zel alle daegen, drie van je amerietjes leezen,
Voor al de songden, die je in ’t leeven hebt ’edaen.
Ei laat me leeven, en zo lang naer huis toe gaan;
Tot ik men testemengt ’emaakt heb. ’k Laet me hangen,
Zoo ’k niet weêrom kom, op parool, als krygsgevangen.
DON QU. Heer Ridder, hoe, gy spreekt of gy betoverd waart,
Dat zyn geen blyken van uw’ ouden heldenaard
Gy zyt het, die wel eer het Turksche heir verheerde,
En in Stoelweissenburg zo heerlyk triumfeerde.
KAM. Och ja heer langdarm, ’k bin betoverd! ’k bin bedrild!
Ik bin bezeeten, ik bin al wat datje wilt.
Och myn gesuikerde sinjeurtje! laet me loopen!
Daer is myn beurs. SAN. Geef hier! maer bloed! ik zou niet hoopen
Dat hy betoverd was, en dat hy iens uit klucht,
Als ik er geld uit kreeg, zou vliegen naar de lucht.
DON QU. Heer Splandor, hou uw geld, ik ben geen dief of roover.
’t Za, Sanche, geef het weêr. SAN. Wel dat komt zeker pover,
Zo ’n schoone beurs, en die ’k zoo mak’lyk houwen kan!
En dat regtvaerdig; want ik krygze van den man.
DON QU. Wat draalje! geef terstond.
SAN. Het zinne spaense matten.
DON QU. Geef over of... SAN. Ei lieve, één greepje.
DON QU. Ik kan bevatten,
Dat u de rug wat jeukt. SAN. Hou daer dan, tovenaer.
KAM. Ik dankje. SAN. Holla, broêr. DON QU. Ha, schelm.
SAN. Daer is het, daer.
DON QU. Heer Ridder, zyt gerust; ik staa niet naar uw leeven;
Maar wil dat gy me uw’ helm tot dankbaarheid zult geeven.
KAM. Och jonker, ’k heb gien helm ooit op myn kop ’ehad,
’t Is maer een boere muts, met veeren, dat je ’t vat;
Wil jy hem hebben? ’k wil hem gaeren’ an je schenken.
DON QU. Heer Splandor, groote held, ik kan my niet bedenken,
Hoe uw’ doorlugte geest, en groote schranderheid,
Van ’t spoor der reden, door de tov’naars is geleid,
Dat gy dien zwarten helm, dien Roeland plag te draagen,
Een boere muts noemt.
KAMACHO _geeft hem zyn muts_.
„Och hy zoekt me wat te plaegen!
Hou daer, daer is myn helm, ast dan een helm moet zyn.
DON QU. ’k Ben dankbaer, groote held.
KAM. Die karel piert me fyn.
DON QU. Wat zegt zyn edelheid? KAM. Of ik nou mag vertrekken?
DON QU. Hoe vaart Angelika? wil my ’t geheim ontdekken:
Waar zy zich nu onthoud. Leeft uw heer vader nog?
Het moortje Medor, dat held Roeland met bedrog
De schoone Angelika, uit minnenliefde ontschaakte?
Waar door die groote held, uit spyt, aan ’t razen raakte?
Meld alles maar aan my, den dapp’ren Don Quichot.
KAM. Ik heb gien Vaer noch Moêr, heer Ridder dronke zot.
DON QU. Is dan de schoone Moor, uw vader reeds gesturven?
KAM. Myn vaertje was geen moor. Och, och! ik ben bedurven,
Hy zietme veur een Turk, of voor een Heijen aen.
Zo hier gien volk en koomt, zel ’t mit me slegt vergaen.
DON QU. Is dan Angelika, uw moeder, reeds ter aarde?
Die zulken braaven held, als u, ô Splandor, baarde?
KAM. Ik heb Jan Geeleslae men leeven niet ’ekent,
Ik hiet geen plankoor, en we bennen niet ’ewent
De kei’ren in ongs dorp mit zukken naem te doopen.
Ei Ridder, dronke zot, ik bidje laetme loopen.
Je heb me muts al weg, zeg maer, wat wilje meer,
Men wammes, en men broek.
DON QU. Neen, neen, verdwaalde heer
Dien schoonen wapenrok zal ik u niet ontrooven;
’k Wil liever voor uw’ helm een koninkryk belooven;
Indien gy ’t maar begeert. KAM. Och, och, ’et is de droes,
Is dat geen paerdevoet? neen, maer een karrepoes!
Nou merk ik ’t eerst, och zo ’n hiel keuninkryk, sint felten!
Je bent een dubbelduw! SAN. Zen kop die rydt op stelten.
KAMACHO _schrijft een streep_.
’k Bezweerje by den geest, van houte sint Michiel
Al waarje nou de droes, of Steven zongder ziel,
Nagtmerri, bietebauw, of ongeboore heintje
Al wierje nou zo klein, datje in een tinne pijntje
Kon kruipen, zo je nu gien mensch bent, ken je nou
Niet over deuze striep.
DON QUICHOT _over de streep trappende_.
Ik voel myn hart vol rouw;
ô Eedle Splandor, om het missen van uw’ zinnen;
’t Verstand schynt u van ’t spoor, door ’t al te hevig minnen.
’k Omhels u, als myn vrind. KAM. Dat maekme wat gerust.
Ik loof werentig, dat je lui wat kortswil lust.
Maar alle gekken op een stokje, laet me wangdelen....
Daer’s Vetlasoep, de Kok, wat of die wil verhangdelen.