_DON QUICHOT te paerd, SANCHE op een ezel, schielyk uit._
DON QUICHOT. Staa Ridder, wat heeft die.... SAN. Ja oele hy gaat fluiten.
Wou jy die veugel in zyn vlucht zo makk’lijk stuiten?
Dat ’s miskoot. Maer myn Heer, wat zellen wy nou doen?
DON QU. Zo ras als ’t moog’lyk is, naar Saragossa spoên,
Op hoop van nog in tyds het steekspel by te woonen.
SAN. Wat waar ik ook een gek, dat ik me meê liet troonen!
SANCHE _zegt tegen den ezel_.
Myn lieve Graeuwtje wat heb ik al deurgestaan;
Wat hebben, jy en ik, al menig droeve traen
Op deezen tocht ’estort! myn hart! myn lust! myn leeven!
Myn zeun! myn graeuwtje! jy bent in myn hart ’eschreven.
Wat zyn we trouwe broêrs, in lief, in leet, in nood!
’k Zal jou in goud beslaen myn keuning, nae jou dood.
DON QU. Laat myne Ronsinant, met Graeuwtje ginder weiên.
SAN. Ik zel ze gunter, daar het beste gras groeijt, leîen.
_Sanche brengt de beesten weg._
DON QU. Gaa allereêlste beest, getrouwe Ronzinant,
Gaa opperpronkjuweel der paerden van dit Land.
Uw naam zal in het kort met grooter luister pralen,
Gy zult nog meerder roem als Bucefal behaalen.
Die groote Bucefal, held Alexanders paerd,
Daar gy in trouwheid en grootmoedigheid naar aard,
Heeft door zyns meesters arm nooit grooter roem verkregen,
Als gy verwachten kunt, door myn’ gevreesden degen;
Myn degen, dien ik heb aan myn Princes gewyd,
Myn lief Dulcinea, het pronkbeeld van deez’ tyd,
De zoetste roofster van myn’ zinnen en gedachten,
Om wie ik eenzaam dool, by dagen en by nachten.
Wanneer, ô schoone! zal ’t gelukkig uurtje zyn,
Dat gy uw’ Don Quichot zult helpen uit de pyn!
Wanneer, ô wreede! zult ge ophouden my te plaagen?
Of moet ik doolen om uw’ liefde al myne dagen?
Heb ik vergeefs gestreên met menig’ kloeken held?
Sloeg ik vergeefs dan den Biskaijer uit het veld?
En heeft u Passamont, met ketenen belaaden,
En and’re boeven, niets verhaald van myne daaden?
’t Is zeker! Maar gy blyft, ô wreede! nog versteend,
En lacht, helaas! wanneer uw droeve ridder weent.
Ik zal, indien ’t u lust, de bekkeneelen kneuzen,
Van schelmse tovenaars en schrikkelyke reuzen;
Al quam hier Sakripant, een reus van d’ ouden tyd,
Hy moest bekennen dat gy de allerschoonste zyt,
Het pronkstuk der natuur, de paerel aller vrouwen;
Of ’k zou hem met myn zwaerd den kop van ’t lichaam houwen.
SAN. Och Ridder Don Quichot, ’k verlang al weer naer huis!
DON QU. Geduld, myn zoon, geduld.
SAN. Ja ’k zie vast munt, noch kruis,
Won ik nog geld, met al dat hongerige doolen.
DON QU. ô Sanche! Sanche! gy begind al weêr te toolen;
Waar heeft een Schildknaap van een doolend Ridder geld
Tot loon van dienst geëischt? Zeg eens wat boek vermeldt,
Dat Roeland, Amadis of Palmeryn de Olyven,
Geld gaven, zeg? SAN. Ik kan niet leezen, noch niet schryven,
Wat bruid me Roeland, met jou hiele ridderschap,
Als ik gien geld heb. DON QU. Schelm! ik dagt u op den trap
Van eer, en hoog geluk, door mynen arm te zetten
Loop naar uw wyf, loop heen, ik zal ’t u niet beletten
Gaa werken om de kost, gy zyt myn gunst niet waard.
Zo ik een koninkrijk kan winnen, door myn swaard,
Zal ik een ander, u ten spyt, tot koning maaken;
Bedenk dan, Sanche, hoe die euvel u zal smaaken.
SAN. Och, och, vergeef het my, ’k en hebt zo niet ’emiend.
Myn heer, ik hebje met men Graeuwtje lang ’ediend,
En overal gevolgd. Beloofje nog te geeven
Een eiland veur myn loon: ik zel jou al myn leeven
Daar veur bedanken? DON QU. Ja, het eerste dat ik win.
SAN. In ’t admirantschap, heb ik ook al vry wat zin
Of maek me maer zo ’n graef, of prins, ’t ken jou niet scheelen,
Al wierd ik Keuning; als je tog bent an het deelen,
Zo leg me maer wat toe, van d’eenen brui, of d’aêr
Hy kan ligt knippen die een lap heit met een schaer.
Maer ’k wou dat ik het zag gebeuren, zei de blinde.
DON QU. ’k Moet lachen, Sanche.
SAN. Zie myn heer, zie door de linde:
Loop daer gien kaerel? DON QU. Geef myn schild en myn geweer:
Het is een Ridder. SAN. Neen, het is een boer, myn heer.
DON QU. ’k Zeg ’t is een Ridder: haal myn lancie, niet te draalen.
SAN. Het is een boer, heer of de drommel moet me haelen.
DON QU. Ik ken hem aan de veer, die op zyn helmtop zit.
Is ’t Ridder Splandor, zoon van Medor. SAN. Ei ik bid,
Maek tog gien questie, je bend zekerlyk bedrogen.
Merlyn de Tovenaer draeijt weer een rad voor je oogen.