_BAZILIUS, QUITERIA, LAURA._
BAZILIUS. ’t Mag my in ’t eind gebeuren
Myn Liefste weer te zien! maar ach zy schynt te treuren!
QUIT. Ach, myn Bazilius! BAZ. Wat viel de tyd my lang,
Daar achter gindzen boom. QUIT. Ja lief, ik wierd al bang,
Toen ik zo onverwagt myn’ Vader hier ontmoette.
Heeft niemand u gezien? BAZ. Valasko, die my groette.
Gy weet hy is myn vrind. QUIT. Dan ben ik wel gerust.
Hoe is de reis vergaan? BAZ. Myn lief, gy zyt bewust,
Hoe treurig ik vertrok, wanneer ik van u scheidde,
Te meer omdat ik aan het hof zo lang verbeidde;
Eén dag scheen my een maand, één uur een gansche dag;
Om dat ik daar myn lief Quiteria niet zag.
Ik was afkeerig van ’t vermaak der hovelingen,
En hoorde ik in ’t zalet een Juffer konstig zingen,
Dagt ik aan uwe stem, die zonder wedergaâ
Myn zinnen streelen kon. Voorts quam uw ongenâ,
Door ’t lang vertoeven, my te binnen. Gy hebt reden
Om met Kamacho in den echten staat te treeden.
My zy de schuld alleen. Maar ach! hoe beeft myn hart!
Gy zult dan trouwen? my verlaaten? ach! wat smart!
QUIT. Ja myn Bazilius, ik kan het niet beletten,
’t Is my onmoogelyk myn’ vader te verzetten.
Ik word gedwongen, Lief. BAZ. ’k Ben nog niet buiten raad,
Indien gy myn verzoek, zo billyk, niet versmaadt.
Gy kunt die trouw ontgaan, wanneer we t’zamen vlugten.
Maar ach! gy zwygt, myn lief! en antwoordt my door zuchten.
QUIT. Daar ’s volk. Wy zyn bespied. Vaarwel.
BAZ. Waar vlucht ge heen,
Quiteria! ei hoor myn’ klachten en gebeên.