_LEONTIUS, KAMACHO, QUITERIA, LAURA, BAZILIUS en VALASKO, ter zyde._
KAMACHO. Wel myn snoeperige Bruid?
Wel heer, wat binje mooij, ik durf je pas iens raeken,
Je zelt my deuzen dag nog gek van liefde maeken.
Kom zoen me nou eraais. QUIT. Ei Bruîgom laat dat staan.
KAM. Wat zo dat smaekt me, hae! LEONT. Laat ons nâ huis toe gaan.
KAM. De kok zel ’t allemael wel zongder ongs beschikken,
En laeten wy terwyl met ’t Bruiloftsvolk wat flikken.
LEONT. Hoe speelen op de kaart? KAM. Ja, gist’ren avond won
ik met de kaert, in ’t kort, al menig Patakon.
LEONT. Waar hebje dat geleerd? KAM. Wat, troeven? bij de Boeren.
Hoo, hoo, mit troeven, kan gien mensch my ummers loeren.
LEONT. Ik speel nooit met de kaart. KAM. Ei hoor, wel waerom niet?
LEONT. Om dat daar somtyds quaad of moeite door geschied.
KAM. Wel paeij, bin jy zo vies? loop maer in Steê iens kyken,
Daer zelje ’t zien van volk dat fyne knevels lyken.
’t Verkeerbord gaet ’er wel in zwang, zoo ’t niemant weet,
Als maer de schyven fraeij met laeken zyn bekleed.
LEONT. Het zy zo ’t wil, ’k zal hen daar niet te meer om pryzen.
Het geest’lijk kleed bedekt veel’ gekken, en veel wyzen.
QUIT. Heer Vader, ik verzoek dat ik in eenzaamheid
Met Laura wand’len mag. KAM. Myn zoete lieve meid,
Wat zou je lui hier doen? QUIT. Myn and’re speelnoots wachten.
LEONT. Kamacho gaen wy dan.
_Leontius en Kamacho binnen._
QUIT. ’t Ging buiten myn gedachten,
Dat ik hier Vader en myn Bruîgom vinden zou.
Maar is Bazilius my waarlyk nog getrouw?
LAU. Zyn min is al te groot dat hy u zou vergeeten.
Hy heeft den tyd aan ’t hof met ongeduld versleten.
VAL. „Myn vrind Bazilius, daar is Quiteria.
Gy spreekt haar best alleen, vaar wel, myn Heer, ik gaa.
LAU. Daar is Bazilius.