_KAMACHO, LEONTIUS. BAZILIUS en VALASKO, ter zijde._
KAMACHO. Dit is de plek, daer ik van daeg je Dochter mien
Te trouwen. LEONT. Ik beken, gy hebt wel uitgezien;
Maar waarom hebt gy ’t juist hier in het Bosch begrepen?
KAMAC. Dat’s op zyn edelmans, we weeten van de kneepen,
Ik ben nou ryk ’enoeg, het geldje van kezyn,
Die in Westinje sturf, is allemael nou ’t myn.
Toen jonker smalpens met de vrouw van platbeurs trouwde,
(’Et gien ’em naederhangt zoo euvelik berouwde,)
Was ’t hiele zelschip, als je weet, op deuze plek,
En ’t ging er ong’dieft wel. We binnen ook niet gek.
Waar zou ik al het volk, dat ik genooit heb, laeten,
Men huis is veul te klein. LEONT. Laat ons hier niet lang praeten.
KAM. Kom gaen we dan ... daer is myn Liefste of ’k ben een guit!
LEONT. Verzeld met Laura.