NOTE:

[221] Vi si parla di Massimino Giuniore: «_Desponsata illi erat Junia

Fadilla, proneptis Antonini; quam postea accepit Toxotius eiusdem

familiae senator, qui periit post præturam, cuius etiam poemata

exstant. Manserunt autem apud eam arrhæ regiæ, quæ tales (ut Junius

Cordus loquitur, harum rerum perscrutator) fuisse dicuntur monolium de

albis novem, reticulum de prasinis undecim, dextrocherium cum costula

de hyacinthis quatuor, præter vestes auratas et omnes regias,

ceteraque insignia sponsalium._»

Nelle _Petri Excerptiones_ poi trovo questo precetto: «_Si quis uxorem

ducere aliquam voluerit mulierem et in tempore sponsalium aliquid ei

arrharum nomine, causa futuri matrimonii, dederit, veluti anulum,

monile, pelles vel aliud simile, si per mulierem steterit, quominus

matrimonium sequatur, nisi justa causa impediat, reddat arrhas in

duplum, vel etiam in quadruplum, si forte ita pactum fuerit inter eos.

Sin vero per virum steterit, nisi justa causa interveniat, tunc arrhas

amittat, vel si pactus est, quadruplum._»

[222] Cfr. _Glossarium Cavense_, citato dal Du Cange sotto la voce

META.

[223] Nella descrizione che ci fa Jacopo Salviati delle nozze di

Bernardo Rucellai con Nannina de' Medici, la caparra o _mancia_ che lo

sposo dà alla sposa appare di fiorini 100 larghi e mani 1000 di

grossoni.

[224] Abruzzo Ultra I.

[225] Venti centesimi.

[226] Intendi, sposa.

[227] Due lire italiane.

Storia comparata degli usi nuziali in Italia e presso gli altri popoli indo-europei Seconda edizione riveduta e ampliata dall'autore · 第 46 / 141 题