Jen ian tagon, la reĝo ĉasis cervojn kaj kapreolojn, rajdante en
sia vastega parko tiel granda kiel arbarego, kie la bruaro de la
malproksima urbo estingiĝis.
Jam aŭtuno senfoliigis la grandajn kverkojn kaj la vojoj estis
plenaj je disŝutita branĉaro. Brunruĝaj agarikoj, tute ŝvelantaj de
veneno, sin rondlinie kaŝis sub la palega herbaro, kaj, flugante tra
fulmokolora ĉielo, nigra bando da korvoj elĵetis sian krion funebran.
Dume, forlogita de la ĉasa fervoro, la reĝo troviĝis for de ĉiuj
siaj akompanantoj, kiam subite, ĉe fleksiĝo de vojeto, li ekvidis
maljunulinon kurbiĝantan preskaŭ ĝis la tero, vestitan en ĉifonaĵoj,
kiu kolektas lignon por fari el ĝi branĉofaskon.
Ŝi vidis lin alvenantan kaj silente atendadis, fiksante al li siajn
strigajn okulojn. Ŝia hoka nazo kaŝis la buŝon kaj mentonon, kaj ŝia
duonfleksita korpo pezis sur bastonon.
Malkvieta pro tiu ruzoplena rigardo, kaj mirigita pro enesto en la
parko de tiu sintrudintino, la reĝo, kiun neniu ĝis tiam kuraĝis
tiamaniere maltimi, ekkriis al ŝi laŭtege:
-- Kion vi venas fari tien ĉi, maljunulino, kaj de kie vi prenis,
homvizaĝa skeleto, la kuraĝon forŝteli la lignon de mia bieno? Kia
balailo povis vin veturigi trans la murojn kaj fosaĵojn de mia parko?
Nu, forkuru de tie ĉi, kaj akcelu, sorĉistino, aŭ mi tuj sur vin ĵetos
mian viandaman hundaron!
Sed la maljunulino ne movis sin kaj ŝajnis esti nenion aŭdinta. Diabla
rido malfermis ŝiajn maldikajn lipojn kaj per sibla voĉo:
-- Ho! la plej bona el la princoj, ŝi diris, jen vi tre ĝustatempe
alvenis por helpi, ke mi ŝarĝu tiun ĉi lignon sur mian dorson. Nu,
saltu de ĉevalo, kaj kvankam mi estas maljuna kaj malbela, tamen estu
afabla kaj donu al mi helpon, Via Bela Moŝto!
Ĉe tiu ofenda parolado, la reĝo unue paliĝis, poste fariĝis
puncokolora. Stariĝante sur sia ĉevalo, kun okulo brilanta pro kolero:
-- Mia vipo pagos al vi la salajron de tia insulto!
Li ekkriis, jam preta frapi; sed lia brako rigidiĝis kaj ne surfalis.
Stranga senforteco paralizis lian korpon.
-- Reĝo, diris grince la maljunulino, lernu koni, kiu mi estas. Neniu
senpune minacis Terason, kaj vi mem pri tio baldaŭ pentos. Adiaŭ!
Same kiel malreala sonĝo ĉe vekiĝo disvaporiĝas, tiel l’ abomena
maljunulino kune kun sia branĉofasko malaperis. Kaj en la nebulega
parko plidensiĝis malhelaĵo plena je misteraj bruoj kaj mallaŭtaj
murmuroj, kaj la folioj ekfalis de la moviĝantaj branĉoj.
Diskareso, kontraŭvole ankoraŭ tremetanta, ekaŭskultis:
«Dank’ al Dio, mi aŭdas la sonon de la ĉaskorno. Mia hundaro
alproksimiĝas. Mi iru, kaj forlasu tiujn funebrajn lokojn».
Kaj dum en la malalta ĉielo disvastiĝas la mallumo, sekvata de ĉiuj
siaj korteganoj kaj servistoj, la reĝo penseme reiris la vojon al la
palaco.