Ik wou je eigenlijk uit New-York schrijven, maar ach heden, ik kwam er
werkelijk niet toe.
Het was een interessante, een schitterende tijd, maar ik ben toch
blij, dat ik niet zoo'n familie bezit. Ik zie heusch nog liever
het John Grier Home op den achtergrond. Ik weet nu, wat de menschen
bedoelen wanneer ze zeggen, dat ze door vormen en plichtplegingen naar
beneden worden getrokken. De atmosfeer in dat huis was al zoo drukkend.
Ik heb diep adem gehaald toen ik weer in den express naar Fergussen Hall
terugreisde. Alle stoelen waren gebeeldhouwd en overal lagen kostbare
kleeden, alles was even schitterend en verpletterend rijk. De menschen,
die ik daar ontmoette, waren prachtig gekleed en spraken op zachten,
beschaafden toon, maar werkelijk, ik heb geen enkel verstandig idee
gehoord, zoo lang ik daar in huis was. Ik geloof dat bij hen nog nooit
een denkbeeld hun hersenkast is binnengeslopen.
Mevrouw Pendleton denkt aan niets anders dan aan juweelen en kleermakers
en costumières en plichtplegingen. Ze is een heel andere moeder dan
Mevrouw McBride, maar als ik trouw en een eigen familie krijg, dan zal
ik er zooveel mogelijk McBrides van maken. Voor geen geld van de wereld
zou ik uit mijn kinderen Pendletonnetjes willen zien groeien. Het is
misschien niet beleefd, de menschen bij wie je een tijd gelogeerd hebt,
te critiseeren. Neem het me maar niet kwalijk, ik moet mijn hart even
luchten en jij spreekt er toch niet verder over.
Ik zag Jongeheer Jervie maar één keer, toen hij kwam tea-en en toen
had ik niet eens gelegenheid om hem te spreken. Erg jammer; na dien
gezelligen zomer, dien we samen gehad hebben, zou ik hem zoo graag van
alles verteld hebben. Ik geloof niet dat hij veel om zijn familie geeft
en ik weet zeker, dat zij ook niet veel van hem houden. Julia's moeder
zegt dat hij zijn evenwicht niet kan bewaren. Hij is een socialist, maar
gelukkig draagt hij geen lange haren en roode dassen. Ze begrijpen maar
niet, waar hij toch die vreemde ideeën vandaan heeft. De familie is
sedert eeuwen conservatief geweest. Hij schenkt groote sommen geld aan
allerlei vooruitstrevende vereenigingen inplaats van het voor zulke
aardige dingen als yachten, auto's en paarden uit te geven. Maar hij
koopt met dat al toch ook bonbons—hij stuurde Julia en mij ieder een
mooie bonbonnière met Kerstmis.
Weet je, ik geloof, dat ik ook een socialiste ben. Dat hindert je zeker
niet, hè? Je moet ze vooral niet verwarren met anarchisten. Het is hun
bedoeling heelemaal niet om menschen te dooden. Ik hoor bij het volk. Ik
ben nog niet besloten bij welke richting ik me zal aansluiten. Ik zal
daar Zondag nog eens ernstig over nadenken en dan schrijf ik het je in
mijn volgenden brief.
Ik heb een macht theaters en hotels en prachtige huizen gezien. In
mijn hersenen is een vreeselijk warbeeld van onyxen en verguldsels en
mozaïekvloeren en palmen. Ik ben nog altijd een beetje buiten adem
en ik geloof heusch, dat ik een echte studente ben. Deze academische
kalmte lijkt me veel gezonder dan de atmosfeer te New-York. Het
universiteitsleven geeft heel veel voldoening. De boeken en de studie en
de geregelde colleges houden je geestelijk leven bezig en wanneer je wat
overwerkt en afgemat bent, zijn er nog altijd het gymnastiek gebouw en
de openluchtspelen. En er zijn altijd een heeleboel aardige vriendinnen,
met wie je veel bespreken kunt. Wij hebben laatst een heelen avond
niet anders gedaan dan praten—praten en nog eens praten en ik ben
toen heelemaal opgelucht naar bed gegaan alsof we een massa moeilijke
problemen hadden opgelost. En dan kunnen we zoo'n heerlijken onzin
uithalen, allemaal kleine onschuldige dingen, maar toch erg leuk, en
we stellen onze moppen altijd zelf erg op prijs.
Het is niet het groote plezier, dat je leven aangenaam maakt, juist die
kleine dingen dragen er zooveel toe bij. Ik heb het ware geheim van het
geluk ontdekt, Vadertje, en dat is: In het Heden te leven. Je moet niet
altijd het Verleden betreuren of bang zijn voor de Toekomst, maar je
moet van het oogenblik zooveel maken als je maar kunt. Het is net als
buiten op de boerderij. En nu ik dit weet, leef ik dubbel, want ik
geniet van elke seconde en ik weet, dat ik ze geniet terwijl ik ze
geniet. De meeste menschen leven niet. Ze rennen altijd maar rusteloos
door, ze trachten altijd een doel ergens ver weg aan den horizont te
bereiken en door de inspanning van dat jagen raken ze buiten adem en
beginnen ze te hijgen, zoodat ze heelemaal niet naar het mooie, kalme
landschap kijken, waar ze doordraven. En het eerste, wat ze dan weten,
is, dat ze oud en afgeleefd zijn en dan is het voor hen hetzelfde, of
ze hun doel wel of niet hebben bereikt. Ik wil aan den rand van den weg
blijven zitten en een heeleboel kleine gelukjes verzamelen, ook al word
ik nooit een Beroemde Schrijfster. Wist je, dat ik zooveel aanleg had om
een philosophe te worden?
Als altijd
Je je liefhebbende Judy.
P.S. Het schijnt, dat het van nacht katten en honden heeft geregend. Ik
vond van morgen twee kleine hondjes en een katje op mijn vensterkozijn.