'k Hef 't wol vaker al probeere
Om iëen stök ien Eilaaunstaal,
Maar ik mogt het drooij' of keere,
't Hiea altied zon rare vaal.
'k Zil het nog reis iêan keer waaigje,
't Is ne mien gebeurtedei,
'k Zil mien hassens zö lang plaaigje,
Dat het mie toch lökken mei.
't Slimste is maar om 't to schrieuwen,
To digten sjog dat taol ik net,
Maar om 't aolles zö tö wrieuwen,
Dat het veur elk laosbaar wet.
't Is dan d' aaiste Jannewaris,
Dus van zollem Neijiers dei
Dat elk die maorne eer bie daar is,
Is 't veur zon dan zelfs al dei.
Ja, ne wieml' het op de strieäte,
Lietje en goat van huus tot huus.
Gimmen ken het jaan neu lieäte,
Scheun cent bie cent, 't vult toch de buus.
Ieüwral wet men komm of staaije,
Daadlik: "glok ien 't neiaje jier."
Wat men heere af wat men sjaaije
Alles is dan ien plezier.
Maar ach 't is noch ieans gen jaaune
Of 't giea wiear op 't aaude speur
D'ieane mak'ke d'eauwr te schaaune
Dat die maorne noch wiea ien vleur
Ja, ik leeuw wol vast dat völe
Wenstje en ja wietet net,
Scheun 't wol van har lippen röle
Jo zesset maar Jao mien het net
Ken men dat zö gauw verjette
Wat uns öine mule zei:
Wil er toch wat mair op lette,
Vreuânen as 'k jemm' bidde mei.
En dat rochjen van een ewr,
Star lak en brak tö loäzen
Elk bescheaüw hem zollem Jewr,
Dat zue wat botter woäze
En Jezus zei uus aaik: wie zille
En ewr gen kwaaid oon dwaan
Maar krekt zö as wie 't zollem wille,
Zö maöt wie 't n'eâur aaik jaan;
Kom lieat uus dan mooi 't Neiaje jiear,
En botter paaid betrede,
Dan waaundelje wie mooi pleiziear
En elk is dan tö vrede.
As elk dat paaid guëd haauwde ken
En komt disz dei veur uus dan wiear,
Dan reupt elk neâur mooi bliedschap to
"Gelok en zegen ien 't Neiajiear."