Apud la bordo de l' Tiberiada maro vivis ermite mizeregulo, nomata
Majlaĥ, viro iam tre saĝa, eminenta kaj posedinta multajn
ŝafarojn. Sed kiam la ulceroj malfermiĝis sur lia korpo, kiam la
naŭza malsano faris lin abomeninda kaj infektema, la amikoj kaj
flatuloj foriĝis de li, senigante lin de signifo, la paŝtistoj
kaj ekonomoj forŝtelis liajn arojn kaj lia saĝo dum la malsano
kaj malriĉeco perdis ĉiun viglecon. En tiu saĝo restis apenaŭ
tiom, por kompreni la tutan vantecon kaj pereemon de homaj klopodoj,
senfundan malbonecon de l' mondo kaj neesploreblan mokon de l' sorto.
Malsana Majlaĥ sidis dum la tutaj tagoj apud la bordo de l'
Tiberiada maro, rigardante la sulkiĝintajn vastaĵojn. Ondo post
ondo alkuradis, ŝvelis, ŝprucis kaj malaperadis. Kaj vidante tiun
dissaltadon de la ondoj Majlaĥ ridis maldolĉe kaj lia malfermita
buŝo flustris:
-- Jen la homo!
Kaj ree:
-- Jen sortoj liaj!
Kaj ankoraŭ:
-- Jen penado homa kaj celo atingita!
Tiujn ĉi vortojn li ripetadis dum la dissaltado de ĉiu ondo kaj
ridis maldolĉe, kapskuante. Nur kiam la malsato komencis lin
turmenti, li rampis laŭlonge de l' bordo, kolektante kaj englutante,
kion la maro el sia profundo elĵetis sur la sablojn.
La noktojn li pasigadis en tendo, kovrita per sekaj folioj. Li kuŝis
sur arbara musko kaj ĝemis, kaj la dormo kutime nur por mallonga
tempo fermadis liajn palpebrojn, forigante la memoron pri la suferoj.
Ofte la sonĝo pli multe lin turmentis, ol la maldormo. Ĉar ofte
ŝajnis al li dum la dormado, ke li kolektas konkojn sur la bordo,
disgratas siajn vundojn, por ke ili estu pli multaj.
Jen ree ŝajnis al li, ke li per tremantaj manoj ĉerpas la salan
marakvon kaj verŝas sur siajn vundojn, por ke ili pli forte doloru.
Kaj ankaŭ ŝajnis al li, ke li promenas en vasta lando, per la puso
de siaj vundoj ŝmiras ĉiun pordon, por ke la tuta homaro suferu kaj
vantecon sian rimarku.
Tiel pasis varmegaj someroj, belaj aŭtunoj, pluvecaj vintroj kaj
florantaj printempoj. Forgesis Majlaĥ, ke li estis iam riĉa, ke li
ĝuis estimon kaj posedis alian pensmanieron. Ŝajnis al li, ke li
naskiĝis kun la ulceroj, ke li naskiĝis en mizero kaj soleco kaj ke
liaj nunaj pensoj faris kun li vojaĝon de lulilo tra la longa vojo
de l' vivo ĝis la bordo de Tiberiada maro.
De tempo al tempo, kiam li sidis sur la bordo, rigardante la
dissaltantajn ondojn, rigardo lia falis sur la rondnaĝantajn boatojn
fiŝistajn. La homoj sidantaj en ili enprofundigadis tagmeze la
retojn kaj eltiradis ilin el la maro vespere.
Majlaĥ observis ilian metion, kaj kiam kun la proksimiĝanta
krepusko ili malaperis, ŝajnis al li, ke ia ondo dissaltis sen
postesigno. Kaj maldolĉe li ridis pro penoj kaj klopodoj de tiu ĉi
ondo homa; li deziris ŝpruci sur ĝin sian puson el la gutetantaj
ulceroj, por ke ĝi suferu kaj vantecon sian komprenu.
Tamen foje unu boato albordiĝis, kaj en ĝi sidis fiŝkaptisto,
nomata Petro. Okupita per riparado de l' reto, li ne tuj rimarkis la
ulcerkovritan homon. Nur kiam tiu ĉi komencis maldolĉe ridi, li
turnis al li siajn simplulajn okulojn kaj, elirinte sur la bordon,
komencis lin kompati.
Majlaĥ respondis al liaj kompatemaj vortoj per moko. Tamen la
fiŝisto ne ekindignis, sed sidiĝis sur la sablo apud li.
Tiam Majlaĥ komencis paroli kaj montris al li tiun ĉi dissaltadon
de la ondoj kaj poste ridis maldolĉe, kapskuante. Poste li montris
la blindecon homan, trempis la fingron en sia sekrecio kaj ŝmiris
per la puso la vizaĝon de l' fiŝisto.
Poste li eksilentis kaj observis atente.
Sed la fiŝisto respondis, ke ne ĉio en la mondo estas vanta,
ekzemple la boneco. Poste li rakontis, ke li ne timas infektiĝon,
nek tiujn ulcerojn, ĉar li konas viron, kiu, ektuŝinte per siaj
manoj, cikatrigas la vundojn gutantajn kaj forigas ĉiujn ulcerojn.
Majlaĥ kapskuis kaj ridis respondante:
-- Post paso de semajno vi alnaĝos en tiu ĉi boato al mi kun la
peto, ke mi fordonu al vi duonon de la tendo.
Sed la fiŝisto respondis:
-- Venos tempo, kiam el buŝo via malaperos ne nur ulceroj, sed eĉ
tiu maldolĉa rido.
Dirinte tion li leviĝis por fornaĝi. Sed Majlaĥ alrampis al li kaj
ŝmiris per la puso liajn piedojn. Post tio la fiŝisto permesis al
li ŝmiri ankaŭ la ambaŭ manojn. Majlaĥ ŝmiris ilin, poste li
ŝmiris liajn palpebrojn, buŝon kaj orelojn.
Poste li alrampis sian tendon kaj la fiŝisto fornaĝis.
Nokte leviĝis granda fulmotondro kaj ĵetis sin sur la akvojn de l'
Tiberiada maro. La ondoj kreskis kaj kun granda bruo disverŝiĝis
sur la bordo, ŝprucante blankajn ŝaŭmojn sur la altaĵojn kaj
troviĝantajn tie arbojn. La maro ekmoviĝis ĝis la fundo. La nuboj
volviĝis tiel malalte, ke la ondoj preskaŭ ilin atingis. La ventego
ĵetadis sur la maron kaj dronigis la rondflugantajn birdojn. La
akvoj elĵetis sur la bordon grandan kvanton da malvivaj fiŝoj
kaj diafanaj moluskoj. Dum tio la tondroj kaj fulmoj dissemis tian
teruron en la naturo, ke la bestoj arbaraj komencis muĝi timeme
kaj la vulturoj ne kuraĝis bekmanĝi la fiŝojn, kovrantajn la
malsekigitajn sablojn.
Majlaĥ pensis, ke la ondiĝintaj akvoj ensorbis la boaton de l'
fiŝisto kaj lin dronigis. Kiam alvenis la matena brilo kaj la
fulmotondro kvietiĝis, li alrampis sur la bordon kaj observis la
ondojn, ĉu ili sur la teron ne elĵetos restaĵojn de l' boato kaj
la kadavron de l' homo.
Ĉirkaŭ la tagmezo montriĝis en malproksimo boatoj kaj la sidantaj
en ili fiŝistoj enprofundigis la retojn en la maron. Vespere unu
boato albordiĝis. Majlaĥ ekvidis en ĝi la konatan fiŝiston.
Do li demandis lin, kie li pasigis la nokton.
La fiŝisto respondis, ke sur la maro, ĉar dum la tago li riparis la
reton, kaj nokte la akiro estis mirinde abunda.
Majlaĥ respondis je tio, ke li mensogas, ĉar nokte ondegis la akvoj
kaj estis granda fulmotondro.
La fiŝisto rediris, ke efektive la ondoj komencis esti iom
malkvietaj; sed tiu viro, pri kiu li jam rememoris, eliris el la
boato sur la akvojn kaj ilin trankviligis.
Tiam Majlaĥ komencis ridi moke kaj alrampinte al la fiŝisto ŝmiris
ree per la sekrecio de siaj ulceroj lian frunton, palpebrojn,
vizaĝon, buŝon, bruston, manojn kaj piedojn.
Poste li sidis longe sur la bordo, ĝis la boato kun la fiŝisto
malaperis en malproksimo kaj la nokta mallumo kovris per la krepusko
la maron kaj teron.
Ĉiutage sidadis Majlaĥ sur la bordo de l' Tiberiada maro,
observante la ondojn. Sed la boato ne aperis kaj la fiŝisto Petro ne
albordiĝis en la golfo. Tiam Majlaĥ komencis ridi ankoraŭ pli moke
kaj ĝoji maldolĉe, ke almenaŭ unu lia sonĝo estas plenumita, ke
almenaŭ unu homon li infektis per la puso de siaj ulceroj kaj tiel
montris al li la veron de l' homa ekzistado.
Pasis kvin tagoj, poste ses kaj sep tagoj. Tamen fine la okan tagon
vespere la boato aperis sur la akva horizonto, proksimiĝis rapide
kaj direktis ĝin unu homo.
Majlaĥ komencis ridi.
Ŝajnis al li, ke li vidas ŝvelintan kaj ruĝiĝintan vizaĝon,
okulojn plenajn je timego kaj ke tra la malproksimo atingas lin jam
la varma spiro. Li observis avide kaj ridis.
Kaj jam li vidis apud si sur la sabloj de l' bordo kliniĝintan
mizerulon kun malfermitaj vundoj, rigardantan kolere la dissaltantajn
ondojn kaj ripetantan liajn vortojn. Li vidis jam tion kaj ridis.
La boato glitis sur la akvoj kiel birdo, kiam ĝi, etendinte en la
aero la flugilojn, flugas al la tero. Staris en ĝi la fiŝisto Petro
kaj serĉis per la okuloj du ŝtonojn, inter kiujn li povus enkonduki
sian ŝipeton.
Kaj haltiginte ĝin, kiel li intencis, li suriris la bordon,
proksimiĝis al Majlaĥ kaj anoncis, ke morgaŭ kunvenos tie ĉi
multaj fiŝkaptistoj kun siaj familioj kaj ankaŭ homoj de aliaj
metioj. Li aliĝu al ili kaj aŭskultu la vortojn, kiuj al tiu
kunveno estos diritaj.
Li ne finis ankoraŭ paroli, kiam Majlaĥ alrampinte komencis tuŝi
liajn piedojn, manojn, vizaĝon, vangojn, palpebrojn kaj orelojn.
Diligente li esploris kaj rigardis kaj observis kaj al siaj okuloj ne
volis kredi.
Tiam la fiŝisto diris:
-- Sekrecio de viaj ulceroj ne infektos min kaj baldaŭ infektos jam
neniun, kvankam tien ĉi multaj alvenos kaj pri via tendo ili aŭdis.
Ekkredu nur al tiu, kiu estas simpla kiel mi kaj kiu alie instruas ol
vi.
Dirinte tion li fornaĝis kaj Majlaĥ enrampis sian tendon. La nokto
venis per mallumaj paŝoj, sed li ne povis ekdormi. Doloro terura lin
turmentis, sed li ne ekĝemis. Li aŭdis la bruan dissaltadon de l'
ondoj sur la bordo, sed jam li ne ridis.
Ia dubo vagis en lia kapo kaj erarigis ĉiujn liajn pensojn. Li
ekmiris, ke la fiŝisto ne infektiĝis kaj ke li alkondukas amasojn
al la bordo, kiun ĉiu evitis.
Poste li fermis la palpebrojn kaj ŝajnis al li, ke tiu stranga
fiŝisto vizitis lin kaj sidiĝis ĉe la eniro en la tendon.
Li do komencis demandi:
-- De kie vi havas, fiŝisto, tiun kvieton de l' animo?
Sed la fiŝisto nur ridetis. Kaj demandis lin Majlaĥ plue:
-- De kie vi havas, fiŝisto, tiun indiferentecon kontraŭ la vundoj
kaj ulceroj?
Sed la fiŝisto ridetis konstante. Kaj demandis lin Majlaĥ ankoraŭ:
-- De kie vi havas, fiŝisto, tiun saĝecon, kiu antaŭdiras aferojn
eksterordinarajn kaj ĝisatendas ilian plenumon?
La fiŝisto ekridetis lastafoje kaj malaperis.
Majlaĥ vekiĝis kaj pripensis tion, kio ŝajnis al li en la sonĝo;
poste li ekdormis denove.
Kaj en tiu dua endormiĝo ŝajnis al li, ke li sidas apud la marbordo
kaj observas la dissaltantajn ondojn. Ĉiu guteto de l' akvo estas
homa kapo. Ondoj da tiuj kapoj alkuradas, disverŝiĝas sur la bordo
kaj de la sablo leviĝas amasoj da fiŝkaptistoj, kiuj rapidas
profunden en la landon. Kaj la akvosupraĵo ne malgrandiĝas, ne
malaltiĝas, nur naskas novajn ondojn senfine kaj seninterrompe.
Majlaĥ vekiĝis kaj pensis longe pri sia dua sonĝo, kian al ĝi
doni klarigon. Tiam li ekdormis la trian fojon.
Kaj en tiu tria sonĝo ŝajnis al li, ke li staras apud la bordo
kaj observas la elirantajn el la maro fiŝkaptistojn. Subite li
rememoris, ke kiam li ne havis tiujn ulcerojn, li estis tre simila
al kelkaj el tiuj homoj. Tio pripensigis lin kaj li komencis kun pli
granda atento observi la elirantajn el la marakvoj fiŝkaptistojn.
Tiam ekregis lin granda miro, ĉar ju pli multe da homoj eliradis,
des pli granda fariĝis la simileco. Fine ŝajnis al li, ke estas li,
kiu en senfina nombro da figuroj eliras el la marabismo kaj rapidas
en la profundon de l' lando. Tiam li vekiĝis kaj ne povis kompreni,
kion tiuj ĉi tri sonĝoj povus signifi kaj kia estus ilia klarigo.
La sekvintan tagon li frumatene alrampis la bordon kaj rigardis ĝis
la tagmezo la akvohorizonton. La vundoj brulis; interne li sentis
febron. Li ekploris.
Salplenaj larmoj, fluante sur la ulcerkovritaj vangoj, pligrandigis
liajn dolorojn. Sed jam li ne rezonis mokride, jam la moko forlasis
lian animon. Restis nur tie malĝojo deziranta kvietiĝon. Li ploris
konstante.
La maro kuŝiĝis kvazaŭ glata lazuro ĉiela. La suno etendis sian
oran bruladon super la mondo. La folioj pendis senmove sur la arboj.
La arbaraj birdoj ekdormis sur la branĉoj, dezirante dormeti dum la
tagmeza varmego.
Kaj li ploris senĉese.
Vespere eksvarmis en malproksimo la boatoj kaj samtempe sur la bordo
komencis aperadi aretoj da virinoj, maljunuloj kaj infanoj. Ili
sidiĝadis sur la sablo, sur ŝtonoj, sur kuŝantaj trunkoj de l'
renversitaj arboj. Miris Majlaĥ pro tio, ke neniu lin evitis, sed
ĉiu per rideto kvazaŭ ion antaŭdiris.
La boatoj alnaĝis; la fiŝistoj miksiĝis kun la virinoj, maljunuloj
kaj infanoj. Poste la maljunuloj kaj virinoj sidiĝis en la boatoj
kaj la viroj ekokupis la bordon. Kaj oni vidis kapon apud kapo ĉe la
terlimo de l' marakvoj, kvazaŭ la ĝiboforma tero konsistis nur el
kapoj. Tiutempe unu boato foriris iom de la bordo kaj en ĝi sidis du
homoj. La unua estis Petro la fiŝisto, kaj la dua -- viro nekonata.
La vizaĝo de tiu viro estis mirinde kvieta kaj la okuloj turniĝis
tiel, kvazaŭ li ĉiun per ili tuŝetis. Krom tio estis en ili granda
heleco kaj saĝo kaj komprenemo de la aferoj. Majlaĥ ne povis
deturni la rigardon de tiu vizaĝo. Kaj tiu viro sidis en la boato,
apoginte la barbon sur la mano, kaj observis la homojn kunvenintajn
sur la bordo. Tiam Petro la fiŝkaptisto eltiris la remilo el la
akvo, sidiĝis ankaŭ en la boato kaj mallevis la kapon sur la
bruston.
Ekregis silento, interrompata nur per delikata plaŭdado de l' akvoj
kontraŭ la boatrandoj.
Post momento eksonis de tie voĉo; Majlaĥ haltigis la spiron. La
vortoj fluis tra la aero kaj disiris inter la homoj kunvenintaj sur
la bordo.
Tiu stranga viro predikis alegorion pri homo prudenta kaj pri homo
bona. Homo bona estis sinjoro kaj homo prudenta lia servisto.
Sed baldaŭ homo prudenta rimarkis, ke, se li malzorgas sian
servodevon, tiam homo bona faras anstataŭ li tion, kion li ne
plenumis. Rimarkinte tion, li komencis ĉiam pli multe mallabori kaj
fine tute ĉesis fari, kion li devis. Kaj li rimarkis ankaŭ, ke
dank' al tio la rilatoj inter sinjoro kaj servisto plene ŝanĝiĝis.
Kaj tio, kion li rimarkis, estis vera. Homo prudenta fariĝis
sinjoro kaj homo bona servisto. Dume okazis milito. Proklamis ĝin
homo prudenta, ĉar li precize kalkulis, ke li posedas sepoble
pli multe da militistaro kaj pli bonajn armilojn, do ke li povas
sendanĝere ataki la malamikon kaj rabi lian bienon. Vane homo
bona al li tion malkonsilis. Vi estas homo bona, diris tiu, do vi
abomenas la sangoverŝon; sed mi estas prudenta kaj vidas, ke la
pligrandiĝo de la fortoj estas necesa. La milito eksplodis. Sed en
la unua batalo homo prudenta ricevis gravan vundon en la kapo, falis
de sia ĉevalo, kaj la militistaro, piedpremante lin, iris kontraŭ
la malamiko. Kuŝis do tiu homo prudenta sur la kampo en sufero kaj
soleco kaj dume la estro, kontenta pro tiu ĉi okazo, ke la sinjoro
sur la kampo mortos, el nenie havante helpon, venkis la malamikon,
forprenis liajn trezorojn kaj proklamis sin reĝo de ambaŭ popoloj.
La militistaroj ĵuris al li fidelecon kaj oni trumpetanoncis la
pacon. Ĉiuj revenis al siaj okupoj. Post ia tempo aperis sur la
sojlo de bona homo mizerulo peteganta, ke li helpu lin kaj akceptu
kiel serviston eĉ por la plej malaltaj servoj, ke li nur donu al li
tegmenton super la kapo kaj pecon da pano por nutriĝi. Kompatiĝis
homo bona, enkondukis lin en sian domon kaj lavis kaj bandaĝis liajn
vundojn kaj poste dividis kun li la panon. Tiam homo prudenta, kiu
estis fariĝinta mizerulo, tre miris kaj parolis al homo bona: mi
estis via servisto kaj ne obeis vin; mi ekposedis la regadon super
vi kaj prenis de vi, kio estis via; kial vi ne forpuŝas min ekster
la sojlon de via domo, sed vi donas al mi panon kaj bandaĝas miajn
vundojn? Kaj homo bona respondis je tio: ĉar vi estas mizera kaj
suferas, ĉar vi venis al mi, kiel vi estis devinta ne foriri, ĉar
vi devas servi al mi, por ke vi ne suferu; kaj obeu min, por ke vi
kune kun mi plenumu la ordonojn.
Rakontinte tiun alegorion, li observis ian tempon la amasojn, kaj
en liaj okuloj tremis heleco, kiu radiis al la kunvenintoj sur la
salplena bordo. Poste li deprenis la manon de la barbo, levis la
kapon kaj komencis paroli:
-- Estu kiel tiu homo bona, kaj la prudentaj venos al via sojlo kun
siaj vundoj. Forigu de aliaj ĉiun doloron, kaj kiam ĝi mem al vi
venos, salutu ĝin kiel amikon, kiu ne suferigas. Kaj mirigitaj
estos pro vi la homoj kaj ili rakontados, ke vi la ordon de la mondo
ŝanĝis. Kaj vere vi ŝanĝos ĝin. Homo prudenta fordonos sian
glavon en viajn manojn, kaj vi tiun glavon disrompos kaj ĵetos en
la fajron. Homo prudenta alportos al vi, kion li prenis de aliaj,
kaj vi tiun profiton disdonos inter ĉiuj kaj ne estos malpaco. Homo
prudenta alportos al vi sian saĝon, kaj vi tiun saĝon ŝanĝos
en aljungan beston, por ke ĝi estu utila, sed ne malutila. Vere
mi diras al vi, tio fariĝos, kiel fariĝis lumo kaj ĉielo kaj
maroj kaj tero. Homo bona cikatrigos viajn vundojn, viŝos larmojn,
forigos suferojn, nutros malsatulojn, trinkigos soifantojn kaj levos
falintojn. Homo bona faros vin blindaj je tio, kio forpasas, kaj
malfermos viajn okulojn je tio, kio estas eterna. Vere mi diras al
vi, ke tio fariĝos, kvankam antaŭe tiun homon bonan prudentuloj
estos turmentantaj, surdigos per moko liajn vortojn kaj alkroĉos lin
al ligno, por ke li ne povu agi laŭ boneco sia.
En la amaso aŭdiĝis mallaŭta ploro, kaj poste abruptaj voĉoj:
-- Vi estas tiu homo bona!
Kaj ree:
-- Vi estas tiu, kiun vi anoncas!
Kaj ankoraŭ:
-- Vi estas, kiu cikatrigas la vundojn, viŝas larmojn kaj levas
falintojn!
Petro la fiŝisto enmetis la remilon en la akvon kaj la boaton
direktis al la bordo. Kaj kiam ĝi apogis sin kontraŭ la sablon,
amasiĝis ĉirkaŭ ĝi la patrinoj kaj alkondukis la infanojn al tiu
viro, por ke li benu ilin. Poste proksimiĝis diversaj suferantoj,
kaj li metis la manon sur ĉies kapo, rigardis ĉielen kaj murmuris
iajn mallaŭtajn, neaŭdeblajn vortojn.
Silento eksterordinara regis en la naturo. Ŝajnis al ĉiuj, ke la
ĉielo klinas sian lazuron al la tero kaj la aeron plenigis odoro
de diversaj aromoj. La plaŭdado de la akvoj kontraŭ la boato
silentiĝis kaj la maro fariĝis muta, kvazaŭ ĝi aŭskultis la
parolon kaj agojn de tiu, kiu kortuŝis, sanigis kaj kredigis.
Majlaĥ kuŝis sur la bordo, vidante la tutan amason kaj tiun
viron kun la fiŝisto Petro en la boato. Li observis longe kun
kreskanta miro kaj aŭskultis. La vortoj de tiu homo falis sur
lin, kiel sunradioj, trapenetris lin kaj heligis lian koron. Poste
ili ekposedis lin tute. Kaj kiam tiu viro eksilentis, fininte la
alegorion, Majlaĥ-on ekregis malĝojo kaj sopiro. Mankis al li tiuj
vortoj. Li alrampis pli proksimen. La homoj disiĝis kaj permesis al
li vidi la maron. Kiam el la boato ree aŭdiĝis la voĉo, Majlaĥ
komencis tremi per la tuta korpo, kapskui, kaj larmoj ekfluis el liaj
okuloj. La boato dume albordiĝis. La patrinoj komencis alkonduki la
infanojn, al aliaj amasiĝis kaj etendadis la manojn. Tiam Majlaĥ,
tremante per la tuta korpo kaj blinda pro la larmoj en la okuloj,
komencis rampi al la plej granda amaso. Jam li ne vidis, kio ĉirkaŭ
la boato okazadis. Super li etendiĝis brakoj, aŭdiĝis plej
dorlotaj vortoj; ondo da amaso proksimiĝis al la bordo, kaj li en
ĝia fundo rampis sur la sablo, spiregante kaj plorante. Tiamaniere
li proksimiĝis al la bordo kaj trovinte sin ĉe la rando de la boato
levis la okulojn. La homoj eliris jam el la ŝipeto, kaj la rigardo
de tiu stranga homo falis sur lin.
Majlaĥ transrampis la boatorandon, rampis sur la bretoj kaj levis la
vizaĝon kovritan per vundopuso kaj larmoj; lia ulcerkovrita buŝo
moviĝis petege.
Kaj tiu stranga homo etendis la manon al li kaj metis la manplaton
sur lian kapon, kiun neniu kuraĝis ektuŝi.
Majlaĥ ekĝemis:
-- Kompatu je mi, Sinjoro.
Tiam li aŭdis super si:
-- Forigita estu de vi la doloro...
Kaj Majlaĥ ĉesis suferi.
-- Forigita estu de vi la malbeleco...
Kaj fermiĝis la vundoj de Majlaĥ.
-- Forigita estu de vi via malkredemo...
Kaj Majlaĥ sanigita kaj forta falis singultante vizaĝen.
Petro la fiŝisto enmetis la remilon en la akvon, la boato
malproksimiĝis de la bordo kaj de la amasoj, ekbruis la marondo, kaj
Majlaĥ konstante ploris.
Tiam li eksentis ree la manon sur sia kapo kaj ĝeme demandis:
-- Kion vi deziras, Sinjoro, de mi?
Eksonis super lia kapo:
-- Kredu al la boneco kaj faru al aliaj, kiel mi al vi faris.