Deze kleurrijke ballade is waarlijk Oostersch getint:
Sta op, sta op, Xarifa, kom aan het vensterraam,
Zie naar de bonte vlaggen, met heel de stad tezaam;
Hoor naar de zilv'ren tonen van de luiten en guitaren,
Naar 't schetterend trompetgeschal, en 't lieflijk spel der snaren,
Zie naar de bonte vaandelpracht van venster en balkon,
En naar des bruigoms vederbos, die wappert in de zon.
Sta op, sta op, Xarifa, kom aan het vensterraam,
Zie naar de bonte vlaggen, met heel de stad te zaam.
Maar de jonkvrouw wilde niet kijken, want Andella, de bruidegom,
had zich trouweloos tegenover haar gedragen. De ballade-literatuur
is niet bepaald een getuigenis van menschelijke standvastigheid. In
het land der balladen wemelt het van ontrouwe jongelingen, zwarte
en witte, hoog- en laaggeborenen. Wellicht werd de Engelsche wet
op het verbreken der trouwbelofte ontworpen door een taalgeleerde,
die bijzondere studie van de ballade gemaakt heeft; hoe het zij,
deze wet schijnt een einde te hebben gemaakt aan het schrijven van
balladen, waarschijnlijk omdat zij de voornaamste voorwaarde daarvoor
heeft weggenomen.