Van lieverlede kwam hij heelemaal niet meer uit en in 't dorp begonnen
zich vreemde geruchten te verspreiden.
"Menier Vitàl drijnkt hem ziendelijngen** deud in den dzjenuiver!"
vertelden de menschen.
De oude schoolmeesteres had hem op een middag alleen in zijn kamer
vinden zitten, terwijl Eleken even naar de _Groene Linde_ was, met de
flesch naast zich, zóó stom- en stomdronken, dat hij haar niet eens
herkend had en bijna van zijn stoel gevallen was toen hij op wou staan.
De schoolmeesteres was er van geschrokken, zóó ellendig slecht als hij
er dien dag uitzag en aan half het dorp had zij de nare tijding
meegedeeld, dat meneer Vitàl het al heel spoedig moest "herpakken" of
dat het met hem uit was.
"L'alcóóól et Flavie!" grinnikte dokter Van der Muijt, toen Sietje uit
_d'Ope van Vrede_ hem nog dienzelfden avond het akelig nieuws
mededeelde.
"'t Bolleken," spotte De Reu. En ook die andere heeren lachten nog eens
om de vroegere kwaal van Nonkelken, die nu op zijn neef scheen te zijn
overgegaan.
"Hij es te vroeg aan den dzjenuiver begonnen; jonge meinschen kennen
doar slechter tegen as d'ouwe," meende de dokter. "Joa moar, en nou
peist hij dat hij hem zelve, zonder docteur, kan genezen mee da
flasselken en da tubeken woar dat hij zijn woater in onderzoekt, haha!
Hoe es 't toch meugelijk van zeu dom te zijn veur ne jongen die zijn
studies gedoan hèt!"
Die andere heeren zwegen, want het verwijt trof ook hen, van ter zijde.
Ook zij gebruikten immers als gezondheids-barometer het fleschje en het
tubetje van den apotheker, liever dan de medicijnen en de voorschriften
des dokters. En de dokter wist het wel, maar zij durfden niet bekennen,
omdat hij er zoo boos om was.
"As 't woar es 't gien dat er verteld wordt en as hij op die maniere
veurtgoat 'n zal 't hij gien zes moanden mier uithouên," voorspelde de
dokter. En hoofdschuddend besloot hij, nog eens op zijn vroeger
stokpaardje:
"'t Es spijtig, 't es toch spijtig! 'T 'n es giene kwoa jongen, moar mee
zijnen dwoazen treiw hèt hij hem onmeugelijk gemoakt. Il aurait mieux
fait d'épouser mademoiselle de Saint-Valéry, au lieu de se brouiller
avec le baron. Op die manier ha alles goe geweest."
"A propos, 't schijnt da ze goat treiwen!" zei De Reu.
"Zeu!" riep de dokter verwonderd. "Mee wiene?"
"'k Hè heuren zeggen mee nen baron uit de Woale-pays."
Sietje, die aan haar naaimachine zat, hield even op met werken en mengde
zich in 't gesprek:
"'T 'n zoe mij nie verwonderen. De koetsier van 't barontsjen es hier
passeerde weeke drei kiers veurbij gereên mee ne jongen hiere die 'k nog
noeit gezien 'n ha."
"Joa moar, 't es zeker, heul zeker," beweerde De Reu; "'k weet 't van de
klerk van de notoaris van Amertijnghe, die 't huwelijkskontrakt gemoakt
hèt."
"Wel zeu, wel zeu, wel zeu! en da 'k ik doar nog nie van g'heurd 'n hè!"
herhaalde de dokter verwonderd en eenigszins teleurgesteld.
Een van die heeren, de postmeester, kwam binnen.
"Hèt-e gij doar iets van g'heurd, posmiester**, da mademoiselle de
Saint-Valéry zoe treiwen mee nen baron uit de Woale-pays?" vroeg dokter
Van der Muijt.
De postmeester glimlachte geheimzinnig.
"'k Moe zwijgen, hè? Secret professionnel!"
"Joa moar, ge keunt ons toch wel zeggen of er altemets brieven uit die
streeke komen aan 't adres van de jonkvreiwe," meende de dokter.
"Moar doarmee 'n weten we nog nie wat dat er in stoat, hè?" glimlachte
opnieuw de postmeester, met een oolijk geknipoog, of hij tòch wel heel
veel meer wist dan hij zeggen wou.
Daarmee wisten die heeren ook trouwens genoeg. De ziekte van meneer
Vitàl was er heelemaal door vergeten en met hartstochtelijke
belangstelling bespraken zij nu deze nieuwe, groote, komende
gebeurtenis.
"Cré nom! en da menier Vitàl die scheune kanse verkeken hèt!" zei enkel
nog, met een hoofdschudding, de dokter.
* * * * *