_Aen mynen vriend Karel Coomans._
Hoe zoet is het als men aen d'hemeltrans ziet glyden
Des avonds eenzaem ster, die nu de voorbode is
Der stille kar des nachts; wanneer de duisternis
Komt om den aerdbol aen het daglicht te bestryden;
Hoe zoet toch is het dan zyn godsdienstvollen voet
Te wenden naer het dal en naer den dorpschen tempel
Waervan het mos bedekt den nederigen drempel,
Maer waer de hemel toch nog spreekt aen 't vroom gemoed...
Ik groet u, doodenveld, ik groet u zaelge kusten,
Alwaer in vreê 't gebeent' des dorpelings mag rusten;
U, needrig zuilental, u groet ik op myn schreên
Wee, wee hem, die het asch der dooden durft vertrappen!
Ik treed den beuk nu in, en hy herhaelt myn stappen;
Hier buig ik myne kniên op eenen ruwen steen...
Hoe duister toch! hoe stil! in 't diepst der heilge plaetsen
Ontwaert men nauwelyks het scheemrend wederkaetsen
Der eenge lampe die by 't heilige altaer blaekt;
Alléén brandt zy, wyl niets des aerdryks rust komt stooren,
Om hier, op dezen stond, des sterflings zucht te aenhooren,
Vertroostend zinnebeeld der Goedheid die steeds waekt.
'k Stap voort; geen enkle zucht raekt myne aendachtige ooren,
De vloer alleen kraekt op myn afgemeten stap,
'k Beklim nu eindelyk des altaers heilgen trap;
Ik ben alleen; myn ziel, gewyde altaer en wanden,
Mag zuchten nu voor u en ook van liefde branden,
Een ongekende toon hier voor den hemel slaen,
Dien gy alleen maer kent, en gy maer zult verstaen.
Maer hoe, 'k durf onbevreesd hier wenden myne schreden!
En brengen, groote God! op 's Heilges weerdge treden
Een hart dat nog van smart, dat nog van liefde blaekt;
En 'k beef niet dat gy vreke in uwe almogendheden
Den eerbied dien m'u moet, waer ge uw verblyfplaets maekt!
Neen; over mynen gloed wil ik myn schaemt' verbreken,
Onnoozel is de liefd' wen ze is door deugd ontsteken...
Zoo zuiver als het hart, waeraen ik ze onlangs schonk,
Verteert de liefd' het myn; maer 't is een heil'ge vonk,
Door duerzaemheid vereerd, gezuiverd door de ellende.
Ik wilde dat haer de aerde en gansch de schepping kende,
Ik noemd' haer zonder schrik voor 't heilig altaer, nu
Durf ik dit hier ook doen, almagtig God, voor u.
In weêrwil van de vrees, my door uw plaets geboden,
Is toch Elvira's naem in stilt' myn mond ontvloden;
Haer naem, van graf tot graf met dof gezucht herhaeld,
Heeft hier de rust gestoord in 't somber oord der dooden,
Gelyk de treurge toon des geests die zuchtend dwaelt.
Vaerwel, ô kil gebeent'! vaertwel, ô heilge plaetsen!
Reeds deed de nachtecho tweemael het uer weêrkaetsen
Sints dat ik hier, voor u, myn tranen heb geloosd...
De hemel zag myn smart; nu ben ik weêr getroost!...
Misschien op 't zelfde stond, op andre wereldkusten,
Denkt Elvier ook aen my, alleen en zonder rusten,
En komt ze in de eenzaem kluis, het oog van tranen rood,
Aen 't needrig altaer ook vertrouwen haren nood.
_Brussel, 1841._