A toi! toujours à toi!
--VICTOR HUGO.--
Meisje, wen ik aen u denke,
ô Dan klopt my 't hart zoo fel,
ô Dan bruist door al myne aedren
My het bloed zoo snel!
Mag ik uwe stem maer hooren,
Dan reeds ben ik gansch ontsteld;
'k Voel haer myne ziele raken,
En myn boezem zwelt!
En wanneer 'k u mag beschouwen...
Zwygend en van liefde stom,
Kan myn mond geen woorden vormen...
Weet gy niet waerom?
't Is dat ik van minne brande,
Dat myn hart van liefde blaekt;
Dat uw aenzien my betoovert;
En my spraekloos maekt!
't Is dat één blik uwer oogen
My der aerde gansch ontheft;
My vervoert naer hoogre streken
En myn ziele treft!...
_Brussel, 1841._