_Aen mynen vriend Frans Dierckx._
Qu'importe à moi celui qui souffre,
Je suis heureux, je suis content.
Aen 't slot eens ryken graefs, door d'overvloed bewoond,
Had reeds een arme man, zeer lang vergeefs gebeden;
Zyn hoofd was neêrgebukt, met zilvren haer bekroond,
En 't halfverscheurde kleed hing van zyn stramme leden.
Het prachtige avondmael was juist nu afgerigt;
Men kon ten allen kant de vreugdetoonen hooren;
De groote zael des slots was als by dag verlicht,
En 's grysaerds bittre klagt kwam hun gejuich niet stooren.
Een krakend houtvuer blaekt in eene marmren schouw,
Om 't welk zich in een boog al de ouderlingen scharen,
Terwyl het ruim vertrek, der jongheid schier te naeuw,
Weêrgalmt van 't feestbazuin en 't lustig spel der snaren.
En de arme grysaerd gansch door nat en koû versteven,
Spreekt, bidt zoo luid hy kan:--"Ontfermt u over my,
'k Heb honger! een stuk brood zy my van u gegeven,
Ik smeek het voor uw voet, aenziet toch hoe ik ly'.
ô Ryken, 't is uw pligt, ons tranen weg te vagen,
Ach! toont ons dat uw hart milddadigheid bevat;
Gelukkig is hy niet, die d'armen man laet klagen,
Al waer' het ook dat hy al 's werelds rykdom hadd'.
Myne armen, nu zoo stram, bebouwden uwe gronden,
Ik werkte staêg voor u, zoolang ik maer vermogt;
De tyd heeft maer alleen myn krachten vastgebonden,
Myn wil tot niet gemekt, en aen zyn wil verknocht.
Ja, eertyds was ik jong en sterk;--dan, na myn zwoegen,
Vond ik des avonds 't huis, myn kroost en gade weêr,
Dan had ik broods genoeg, wanneer ze me eten vroegen,
En, God zy dank, nu heb ik kroost noch gade meer!
Zy zyn niet meer--ik arm, en uitgeput door jaren,
Heb in het gansche dorp geen enklen maeg noch vrind.
Helaes! myn oog is zwak, 't licht schynt het te bezwaren,
En waer is hy, ô God, die my ellendig vindt!
Nogtans is nu byna myn stervensuer gekomen;
'k Heb tachtig jaren reeds op de aerde rondgezweefd,
En zou ik nu ter plaets, waer weelde en rykdom stroomen,
Van hongersnood vergaen?--ô ryke lieden, beeft!...
Helaes! wendt toch uw oog niet af van myne ellende;
Hebt medelyden! nog een stond, en 't is gedaen...
Ach! of gy ook de kracht eens grysaerds bede kende,
Gy liet hem niet zoo lang in koude en regen staen...--
Geeft, geeft den armen, ach! hoe weinig men hem geve,
't Dient tot verzachting toch van zyn ellendig lot...
Geeft, geeft, opdat uw naem hierna in zegen leve,
Opdat hy uw geslacht niet dien' tot vloek en spot.
Ach! weigert hem toch niet hetgeen hy u komt vragen,
Zyn toestand hier op aerde is broos: ach! doet uw pligt,
God zal uw regter zyn, u eerlang voor zich dagen,
En loonen als gy goed uw taek hier hebt verrigt!..."
Zoo sprak de grysaerd, en reeds riepen dry lakeijen.--
"Van hier, ellendeling, voort, voort met uw geklag!"
"Ach, zei de gryze hun, 'k vergeef u al myn lyên,
'k Verwacht in d'hemel haest een klaerdren levensdag?...
ô Dood! kom hael my ras, tot u kom ik my wenden;
Kom, wacht geen oogenblik, en toef geen enklen stond!..."
Hy sprak--de dood ontving zyn half bevrozen lenden,
En 't was voor 's ryken poort dat men zyn ligchaem vond!!!
_Turnhout, 1840._