_Sus lou limpun dóu bord ounte s'eidracon
Li naufragié,--la caro ensaunousido,
Jasié lou gros pilot, cubert de grumo;
Li barcatié, planta dins la papolo,
Li carretié, rouigant sis escoumenge,
Èron aqui doulènt, la tèsto souto,
A recata pèr sòu quàuqui rabasto.
Agamouti, picant dóu pèd la terro,
Lou vièi patroun gençavo:--Acò 's pas juste!
Moun bèu cabau! tant uno bello rigo!
Tout acò derouï pèr lou mal-astre!--
Pièi demandè:--Quau manco? ié sian tóuti,
Li gènt de l'equipage?--Se coumtèron
E «ié sian tóuti» fuguè la responso.
Mèste Apian diguè mai:--He! las de nautre!
Quand li malur an d'èstre, fau que fugon!
Emai poudian bèn tóuti nous afoundre...
Nous a, sant Micoulau, sauva la vido:
Ié faren à Coundriéu dire une messo.
--Ié mancara, faguè Jóusè Ribòri
Plan au prouvié, qu'aquelo pauro chato
Em'aquéu brave prince...--Ah! bouto, prince...
Jan Rocho repliquè, sus lou Caburle
Aviéu proun remarca si menganello...
Quau noun t'a di qu'es pas lou Dra dóu Rose
E qu'éu, assabenta dóu grand naufrage,
Noun nous ague segui, de mudo en mudo,
Pèr empourta l'Angloro dins si toumple?--_