LXXV

_De-long dóu Rose que lusis dins l'oumbro,

En foro d'Avignoun seguènt lou bàrri,

Intron plan-plan pèr la porto Ferrusso

E dóu Limas à la Jutarié-Vièio

Escalon d'escoundoun, pèr lis androuno,

Enjusquo amount vers lou Castèu di Papo.

Tout es desert à l'entour. Li béulòli,

Dins la negruro esfraiouso que jiton

Li tourre couloussalo, fan si gème.

Sus la ciéuta que dor toumbon lugubre

Li douge cop de miejo-niue.--Que vivo?

--Ami! respond Jan Rocho dins lou sourne,

Que, pèr dessousterra lis apoustòli

E pèr n'avé lou cop de man d'Ercule,

Lou fin e sage princihoun d'Oulando

I'a douna mand de se rèndre à l'espèro.

Au pèd di muraiasso tenebrouso,

Lou cor à flot, li bello de Veniso

Entre-veson deja dins sa pensado

Li barbo d'or de sant Jan, de sant Judo:

Lou pergamin dins li det, uno d'éli

Recercant li counfront, lis entre-signe;

Uno autro dins si man en petelego

Tenènt lou gimble devinaire; e l'autro,

Lou front aclin coume uno courbo-dono,

Sus lou bras de Guihèn, amistadouso,

Leissant ana soun sen que reboumbello.

--Sant Antòni de Pado, se n'en brulo!--

A fa subran aquelo que pourtavo

Lou jorg d'avelanié. Se precepiton

A soun entour pèr vèire, alabre, tóuti...

Oh! jamai de la vido! escoumougudo,

La blanquinello bleto se bidorso

E viro d'esperelo vers la terro,

Marcant lou rode escri, à quàuqui cano

De l'Escalié dóu Pater, que s'enmounto

Vers la glèiso de Dom.--Tenèn la mino!

Guihèn dis en risènt, cavo, Jan Rocho!--_

Le Poème du Rhône, en XII chants. Texte Provençal et Traduction Française · 第 88 / 296 题