LXX

_E s'adreissant di tres à la mai bruno:

--Duquesso de Berri, ié vèn sutile,

M'escusarés, parai? se descadaule

L'escoundihoun de vosto empreso bello...

Car li barquié d'aquesto gaio floto

M'an di qu'en Arle, avau, anas rejougne

Li partisan que i'a de voste règne.

--Ai! cavalié, fasènt un pau la tufo,

Respoundeguè la dono entrepachado,

Coume anas vous trufant dóu paure mounde!

La princesso en questioun, qu'es à Veniso,

Noun es pèr nautre, certo, incouneigudo,

Que sian vesin de palais vers lou Rialto.

Mai i'a palais e palais; e lou nostre,

Despièi long-tèms lis aragno ié fielon...

E vuei cantan, coume li cacalauso

Que soun oustau se brulo.--E zóu de rire!

--Iéu, countuniè la bruno cantarello,

Perqué ié sian, fau que me descourdure.

Feleno siéu de raço patriciano

E dins l'oustau Veniso l'auturouso

Mai que d'un cop venguè chausi soun doge.

Mai i'a pertout si remudo-remudo...

E d'un grand noum, au-jour-d'uei, pauro dono,

Lou noble ourguei es tout ço que me rèsto.

Dins aquel Avignoun qu'emé si tourre,

Si bàrri, soun palais, mostro à la visto

Ço qu'es esta dóu tèms qu'avié li papo,

Vous imaginarés qu'un de mi rèire,

Embassadour de Veniso, à l'epoco

Ounte la papauta i'èro en derrouto,

Aqui se devinè, quand lou destràvi

N'en bandiguè lou bèu darrié pountife...

Lou fugidis--aro escoutas aquesto--

Faguè nega, parèis, douge estatuo

En or massis, qu'èron li douge aposto

Emé lou Crist en subre, dins un toumple

Que iéu n'ai lou secrèt touto souleto.

Lou porte dins moun sen, coume un relicle,

En un vièi pergamin ounte es marcado

La liogo, pan pèr pan, de l'escoundudo.

Mai en aquest païs estrange, mounte

Noun couneissèn degun, que sian pèr faire,

Se res noun vèn qu'ajude à la feblesso!--_

Le Poème du Rhône, en XII chants. Texte Provençal et Traduction Française · 第 83 / 296 题