_Dóu tèms que l'autre, nè, fougno en silènci,
Dóu tibanèu mounte dourmié--lou prince
Guihèn d'Aurenjo, làvi coume un astre,
Veici que sort, tenènt à la man drecho
Un brout d'esparganèu que vèn de cueie,
De l'autre las de la nau, sus la lono,
E cantejant, tout dourmihous encaro,
A miejo voues, la cansoun de Veniso:_
Sus moun batèu que lando
Nous raubaren au fres,
Car siéu prince d'Oulando
E noun ai pòu de res!
_--Tè! sarié pas aquéu?--faguè Jan Rocho
En la quitant pèr courre vers l'empento,
De l'autre bout, que Mèste Apian bramavo:
--Ié fas lou conte de la Barbo-Bluio,
Que! galapian, o de la Melusino,
A-n-aquelo drouleto?--Mai l'Angloro,
Entre vèire lou prince à como bloundo,
Èro subitamen vengudo palo:
Faguè, soun sang, un cabus dins si veno
Que, d'entant-lèu, toumbavo cor-falido.
--Es éu! es éu!--quilè coume uno folo
En s'agripant de-reculoun i courbo;
E tau qu'un diéu, èro aqui, la paureto,
Que lou belavo, amourouso e cregnènto,
Coume uno bouscarido pivelado
Que, d'uno serp à la regardaduro,
Irresistiblamen fau que degole.
L'esperit e lou cor en meraviho,
En ié risènt d'uno façoun courteso,
Guihèn alor ié dis:--Te recounèisse,
O flour de Rose espelido sus l'aigo!
Flour de bonur qu'ai entre-visto en sounge,
Pichoto flour, la bèn trouvado fugues!--
Respoundeguè, tout-d'un-cop enardido:
--Te recounèisse, o Dra! Souto la lono
T'ai vist en man l'esparganèu que tènes.
A ta barbeto d'or, à ta pèu blanco,
A tis iue glas qu'embernon e trafuron,
Vese quau siés.--Guihèn la flour ié douno,
E tóuti dous, liga pèr lou mistèri,
An tresana. Car lis amour van vite,
Uno fes dins la nau que lis emporto,
Predestina, sus lou flot._