LVII

_Lis arcado

Dóu Pont Sant-Esperit, espetaclouso,

Ie passon en triounfle sus la tèsto.

Li barcatié, beissant lou front, saludon

Sant Micoulau dins sa capello antico,

Demoulido au-jour-d'uei, mais qu'aparavo

I tèms ancian l'arcado mariniero,

Pèr soun engoulidou tant dangeirouso

Que li batèu perdu noun se ié comton.

La Prouvènço aparèis: es soun intrado,

Lou Pont Sant-Esperit emé si pielo

E si vint arc superbe que se courbon

En guiso de courouno sus lou Rose.

Acò's la porto santo e courounello

De la terro d'amour. L'aubre d'óulivo,

Lou mióugranié tout fièr de si papàrri

E li gràndi mihiero capeludo

Oundron deja li cremen e li costo.

Lou plan se relargis, li bro verdejon,

Dins lou clarun lou cèu s'emparadiso,

Lis Uba dóu Ventour se laisson vèire:

Lou princihoun d'Aurenjo e la pichoto

Rapugarello d'or, ié sèmblo qu'intron

Dins la benedicioun. Éu se delèto

(Ai! la bevèndo fresco e deliciouso!)

A béure dins aquelo jouventuro

La vido à soun sourgènt que gourgoulino,

L'esmeravihamen de l'amo novo

Qu'en tóuti li mirage fai bouqueto

E qu'à soun ilusioun se liéuro touto._

Le Poème du Rhône, en XII chants. Texte Provençal et Traduction Française · 第 70 / 296 题