_N' i' avié proun un, sabès, que sus lou tèume,
Toujour lou bèu darrié dintre la chourmo,
Saludavo enca 'n cop la pichouneto
Emé quàuqui poutoun à la voulado.
Èro un gaiard cadèu de Sant-Maurise
Que, sus lou còu e sènso ges d'ajudo,
Soulet aurié carga 'no bouto pleno
De sièis barrau. Soun noum èro Jan Rocho:
Un brun masclas d'aquelo forto raço
De ribeirié dis aigo dóufinenco
Que, sus li riso e lis auve dóu flume,
Entre-mitan lou Reiaume e l'Empèri,
Gouvernon li radèu e savouiardo.
Au desparti, sa maire, chasco vòuto,
Ié venié:--Moun enfant, lou cor me crèbo
De te vèire abasa 'm' aquéli barco
Que, la mita dóu tèms, revènon routo
O que, desemparado, avau demoron.
De sèt garçoun, que tu n'en siés lou mendre,
Car èron tóuti, ve, d'esclapas d'ome,
Me soubro plus que tu. Li fiho palo
Dóu plan-païs, avau dins la Prouvènço,
Me lis an tóuti pres, un après l'autre.
Em' uno bello oustesso qu'èro véuso
L'einat s'es establi pèr aubergisto;
Lou cadet, peralin au grau dóu Rose,
S'es fa, m'an vougu dire, escandaiaire;
N' i' a dous que, marida 'mé d'Arlatenco,
En patramandejant bèn proun que viscon;
E dous qu'en Avignoun an tengu tòti
Pèr èstre porto-fais. Em' uno bando
De drole coume aviéu, à moun vieiounge,
Se tu vas courre mai la bello eisservo,
Me vese iéu à mand d'ista souleto!
--Maire, fasié Jan Rocho, li chatouno
Que porton sus lou péu lou velout d'Arle,
Nimai li boujarrouno de l'Ouvezo,
Nimai li risouliero de la Sorgo
Emé si catalano blanquinello
Qu'au vènt-terrau si dous vetoun floutejon,
Noun me faran jamai, fugués tranquilo,
Oublida nòsti drolo crouchounado
Emé si bèlli rouito sanitouso.
--Ha! la vièio apoundié, que soun rejuncho
E bravo en tout: sachènt garda li dindo,
Tout en fielant sa blesto de canebe,
Móuse li cabro e batre lou bon burre
O tricouta li flour de la dentello...
Tè, sènso ana pu liuen, coume la fiho
Dóu Charmetan, qu'es uno degouiado:
A la fin de si gènt, moun chat, pèr doto
Aura de prat, de vigno emai de terro
Que dèvon rèn en res, l'auses?--O, maire._