_E dounc l'Angloro,
En péu o sus la tèsto un plechoun rouge,
Li marin de Coundriéu e d'Andanceto
Sèmpre la retrouvavon au passage;
Talamen que, fasènt la descendudo,
Un cop avé franqui li Tres Dounzello
E travessa lis isclo Margarido
E devista lou ro de Pèiro-Lato:
--Anen, disien galoi, lèu anan vèire
Au Malatra roundouleja l'Angloro!--
Acò soulet lis escarrabihavo
Mai qu'un cigau de vin à la coucourdo.
E tant-lèu la vesien, atravalido,
Boulegant soun crevèu dins la lumiero,
La gounello estroupado à miejo-cueisso
E lou jougne badiéu coume uno roso
D'agoulencié que béu la souleiado:
--Que, hòu! cridavon en ié fasènt signe,
Aquelo Angloro a panca fa fourtuno?
--Ai! pauro! d'or, respoundié la pichoto,
Aquéli gus de Raiòu, dins l'Ardecho
N'en jiton gaire... Sabès lou prouvèrbi?
Arpaiaire, pescaire, emai cassaire...
--Pecaire!--Juste. Mai passas bèn vite?
--Lou Rose es fièr e n'a ges d'arrestado,
Bello jouvènto! Mai, à la remounto,
Quand li chivau tiraran la maieto,
Que revendren de la terro d'Argènço,
Amarraren i tòti de la ribo
E t'adurren de dàti... Ounte es toun paire?
--Es au Grand-Malatra que vous espèro...
Bon viage à la marino!--Adiéu, mignoto!_