_--Vès-la! vès-la! cridèron dins li barco.
Lou poung sus l'anco, en ribo dóu grand Rose,
Dins si raubiho bello dóu dimenche,
A la man soun cabas de sagno primo,
Elo, l'Angloro, esperavo risènto.
Car em' aquéli gènt dis equipage
S'èro à cha pau rendudo famihiero,
Fantaumejant e fadejant em' éli.
Desempièi qu'èro au mounde, sus la dougo
Venié vèire veni li sisselando,
Lóugiero fendènt l'aigo à la desciso,
Cargado de castagno o d'àutri viéure,
Emé soun tibanèu de telo blanco
Acatant li mouloun de marchandiso.
Li marinié di barco ventrarudo,
En la vesènt bada long de la lono,
De-fes dins soun faudau qu'elo aparavo
Ié jitavon de liuen de poumo roujo
O de pero garroto à la rapiho.
Tóuti la couneissien, aquelo Angloro,
Coume l'avien noumado pèr escàfi,
En estènt que toujour sus li graviero
Grapaudejavo nuso, à la rajolo
Dóu souleias, coume uno reguindoulo.
Pièi s'èro facho grando, arrouganteto,
Emai poulido proun. Èro que bruno;
Mai uno bruno claro o, pèr miés dire,
Lou rebat dóu soulèu l'avié daurado;
Emé d'iue de perdris, qu'èro de peno
De saupre se risien d'enfantoulige
O d'alegresso folo o bèn pèr trufo._