_--Prince, coume disias, sus la ribiero
Tout pòu se vèire: es lou roudan dóu mounde,
Faguè lou vièi patroun. Tenès, lou papo:
Tout abiha de blanc, emé sa dèstro
Que nous benesissié de soun carrosso,
L'avèn pas vist dos fes? Uno, pecaire,
Quand presounié l'avien tira de Roumo,
Qu'eilamoundaut à Paris lou menavon
E que pièi, dóu desfèci e dóu lassige,
Venguè mouri pèr camin à Valènço;
L'autro, quand Bonaparte pèr soun sacre
Lou mandè querre e, de bon grat o luerdre,
Fauguè mai que marchèsse... Bonaparte!
Aquel inressaciable de counquisto
Que, nous envertouiant à sa fourtuno,
Nous avié fa tant liuen tibla la guèto
E tant de tèms estrassa la cartoucho,
Que tant de couscricioun i chapladisso
Éu avié coussaia, fèbre-countùnio,
Que li nacioun disien: «Fau que li vaco,
Dins lou païs de Franço, fagon d'ome!»
Eh! bèn, se vous disiéu que, sus la ribo
Aqui dóu Rose--ounte lusis la routo,
Aquéu grand ome, aquéu fóudre de guerro,
A la desfacho, l'avèn vist coundurre
Coume un paciènt, despoudera, tout marfe!
Lou menavon alin à l'isclo d'Èubo...
Lou generau Bertrand dins la veituro
Èro asseta contro éu: la gaugno palo,
Un foulard jaune à l'entour de si tempe,
Éu, l'emperaire aièr de tant de pople,
Vuei renega di siéu, de si menistre,
De tóuti si catau que l'encensavon,
Davalavo au galop... Quand me rapelle!_