_I' avié de femo,--anen, de malurouso,--
Que, sis enfant estènt mort au service,
Dóu camin ié quilavon: «Manjo-mounde!
Rènde-me-lou, moun fiéu!» Dins li vilage,
Li pèd-terrous, quichant i det, terrible,
Un escut de cinq franc, pèr lou counèisse,
Lou poung en l'èr, ié bramavon: «A Rose
Lou_ castagnié! _lou_ toundu!» _Miserable!
Fasié freni... Mai dins sa desfourtuno
Agamouti, mut, tau qu'un Ecce-Homo,
Éu regardavo eilalin, coume un ladre,
Lou Rose qu'à la mar s'anavo perdre.
A-n-un relais de posto, dins la mudo
Que se fai di chivau, espeloufido,
Lou coutèu à la man, uno oustaliero
Qu'èro à sa porto saunant un poulastre:
«Ha! cridè coume acò, lou sacre moustre,
Se lou teniéu aqui! Dins la courniolo
Iéu ansin ié plantèsse ma coutello!»
Couneissié pas l'emperaire. Éu s'avanço:
«Que vous a fa?» ié vèn.--«Aviéu dous drole,
Respond la maire en dòu que s'engalino,
Dous drole bèu, que semblavon dos tourre!
Me lis a fa peri dins si bataio.»
--«Noun periran si noum dins lis estello,
Napouleon ié dis em' un founs triste;
Pousquèsse-iéu èstre toumba coume éli!
Soun mort pèr la patrìo au champ de glòri.»
--«E quau sias, vous?»--«Iéu, dis, siéu l'emperaire.
Ai! bono femo! (vous demande, prince!)
D'ageinouioun à si pèd, esperdudo,
Ié beisè lèu li man, pauro marrido,
Ié demandant perdoun, touto en lagremo.--_