XXVII

_Di miradou nouvèu que l'envirounon,

Dóu ribeirau espetaclous, di runo,

Di degoulòu emé sis ensarriado,

Di vièi castèu enmantela de glòri

E dóu chalun de l'èr que luminejo

I'a lou prince Guihèn qu'a lou cor ébri,

E lou pougnun d'amour noun tardo à naisse.

--La veirai bèn, se dis entre éu, la divo

Que soun fachin o sa bèuta ferouno

Sèmblo farfantela sus tout lou Rose!

L'Angloro, aquelo chato incouneigudo

Que tout acò n'en parlo e n'en pantaio,

Aquelo perlo d'auve que lusejo

A l'esperit coume au regard de tóuti

E que, noun sai perqué, sèns l'agué visto,

A iéu peréu me danso pèr la tèsto!--

L'aigo esbrihaudo e ris; li pesqueirolo,

Li barbasan, fasènt l'aleto, rason

L'oundo fugènto au gai soulèu que viro;

E d'un moulin nadant sus fourestego

De-fes lou mouleiroun, o li pescaire

Tirant de si calèu lou toumbo-lèvo,

A mando-bras de liuen en liuen saludon.

Mai dins lou sang di vièi coume di jouine

La calour dóu tantost met la pereso.

Vès-aqui Sant-Valié 'mé si terrasso:

Ié miraiejo amount l'oumbrino ilustro

De Diano de Peitiéu, l'enmascarello

Dóu rèi Francés Proumié, la grand duquesso

D'aquéu Valentinés que Droumo arroso,

La coumtesso d'Estello clarissimo

Qu'enjouliè d'amour la court de Franço.

Mai Diano es morto e fugidisso à rèire

Dins lou mouvènt tablèu de ço que passo

Autour di nau que van coume d'auqueto;

E vuei, acò 's l'Angloro, la pichouno

Que bòulo à pèd descaus l'areno molo,

L'Angloro nouveleto, acò 's la vido,

Lou regardo-veni, la farfantello

D'aquéli que s'envan au fiéu de l'oundo!_

Le Poème du Rhône, en XII chants. Texte Provençal et Traduction Française · 第 41 / 296 题