_Guihèn pòu plus teni; vèn à Jan Rocho:
--Alor, escouto un pau, dequé me dison?
Que l'Angloro es poulido e que t'agrado?
--Segnour, respond Jan Rocho, es tant plasènto
Que tóuti li patroun, quand la rescontron,
An pòu que d'un regard ié destimbourle,
En lis embelinant, sis equipage...
Dison qu'a marrit iue, pèr aventuro!
--E siés d'aquéli, tu, que la Sereno
Tèn enclaus dins si las? diguè lou prince.
--Iéu? à vous parla franc, de faire sóuco
Em' aquelo bouscarlo de broutiero
Diriéu belèu pas noun; mai dins la cruco
Dèu avé quaucarèn, es pas poussible!
Pòu n'en veni, sabès? de calignaire
A soun entour canta la pantouqueto...
Lis escouto pas mai que se siblavon.
N'a qu'un amour: es de rouda li mueio,
Pèr se ié miraia touto souleto
O ié culi de-fes la flour de Rose;
E n'a qu'uno obro, devinarias quinto?
De crevela li sablo de l'Ardecho
Pèr arpaia (mesteiret de fournigo)
Li belugueto d'or que pòu ié caupre.
--Jabo! cridè lou segnouret alègre,
Sian pas lis Argounauto dóu Caburle?
Counquistaren, d'abord que sian en courso,
La Touisoun d'Or emai Medèio... Vogo!--_