_Lou neblarés, qu'à cha pau s'enlumino,
A descubert au jour la vau tubiero
Emé si verd coustau de mountagnolo
Qu'entre-mitan lou Rose ié barrulo.
E Mèste Apian, en countemplant la fàci
Dóu soulèu nòu que regaiardis tóuti,
Crido: «Un de mai!» Li navegaire ensèmble
An aussa lou capèu; s'escarrabihon
Li passagié, badant à tout rescontre,
Quand tout-d'un-cop, magnifico, au recouide
Aparèis dins soun plen l'antico Vieno,
Assetado en autar sus lis ancoulo
Dóu noble Dóufinat. Vaqui, celèbre,
Lou Toumbèu de Pilato que pounchejo.
Li paradou s'entèndon que tabasson
Pèr apresta li drap dins li fabrico.
Copo-jarret, l'escalabrouso auturo,
Espandis en ventau si bastidouno;
E li clouchié 'mé li tourre e li tèmple,
Dins la lumiero inoundarello e cando,
I' escrivon dóu passat l'istòri agusto._