_Mai lou verai es que, pèr uno espouncho
Que vèn dóu sang, Guihèn (coume ié dison
Au bèu dóufin de la nacioun flamenco)
Vòu trafega lou Rose. Vòu counèisse
Lou nis, lou couvadou, la terro ilustro
Que i'a trasmés lou noum preclar que porto,
Aurenjo e sa famouso Glourieto,
Palais e fourtaresso de sis àvi
Au tèms feran di guerro sarrasino.
E vòu ressegre e vèire chasco liogo
Ounte an leissa si piado aquéli prince
Que soun Cournet clantiguè dins li laisso
De tóuti li cansoun cavaleirouso.
E vòu s'aprene aquelo parladuro
Ounte Bierris de Roumans bresihavo
Soun teta-dous lesbian, la lengo alègro
Ounte cantè la Coumtesso de Dìo
Si lai d'amour emé Rimbaud d'Aurenjo.
Éu a legi. Se sènt dins la courado,
I'a de moumen, lis ambicioun superbo,
Lou rebroutun dis envejasso folo
Que vers la glòri an enaura si paire
E lou regrèt di counquisto perdudo.
Mai en que bon lou regrèt, se di rèire
Pòu recoubra la terro souleiouso
En l'embrassant de soun regard alabre!
Es-ti besoun d'espaso que fouguejon
Pèr s'empara de ço que l'iue nous mostro?
E sarié pas trop bèu emai tout simple
De recounquerre aquéu flouroun d'Aurenjo,
Aquéu relarg que li Baussen tenguèron,
Aquel empèri enfin di Bousounido
Que dins lou crid «empèri!» toujour duro,
En s'afreirant i bòni gènt dóu pople
Que l'an garda, lou crid di souvenènço?
Lou dison proun d'un que vèn poupulàri:
«Acò 's un rèi, nostè rèi!» Cavalisco!
Dequé voulès de mai? autant n'i'avèngue!
Car à soun tour li castèu-fort s'aclapon,
Coume aparèis aqui sus chasque mourre,
E tout degruno e tout se renouvello...
Mai sus ti piue, inmudablo Naturo,
Espelisson toujour li ferigoulo
E sèmpre li pastour e pastoureto
Ié recoumençaran si viéutoulado._