Bos. Kniertje. De Boekhouder.
BOS. Nee, we zùlle je niet vergeten.
KNIERTJE. Nou is me éénige hoop – ’t kind van me nichie.
BOS (verwonderd). ... ’t Kind?
KNIERTJE. Dàt ongeluk komt ’r bij – ze is zwanger van me zoon –
(dof-glimlachend). Ongeluk? – Nee, dat is nou geen ongeluk...
BOS. ... En vertel jij dat zóó maar? Heb jij die onzedelijkheid onder
je èigen dak? – Ken je dan niet de statute van ’t fonds, dat géén
onderstand wordt uitgekeerd an wie ’n ergerlijk leven leidt of zich
naar ons gevoelen niet goed gedraagt?...
KNIERTJE (dof). De heere motte ’t zellef wete – hoe ze met me wille –
de heere...
BOS. Dàt zal ’n toer met de commissie worde, Knier – met de commissie
van ’t fonds. Je zoon, die in de gevangenis – die oproerliedjes – en je
nicht die mìj. – Enfijn ik zal me best doen – ik zàl òp mè wòord je
voorspraak – maar belove, bélóve kan ’k niks. – D’r zijn zeven nièuwe
gezinne, die nou op onderstand wachte – zéstien nieuwe weeze –
(opstaand en de brandkast sluitend). Nee, blijf nog maar even zitte ...
Me vrouw wou je wat meegeve...