De vorigen. Mathilde.
MATHILDE. Clémens! – Ach, àrme, bèste Knier, wat ben ’k met je begaan.
– ’t Is èrg – ’t Is schrikkelijk – twéé zoons...
KNIERTJE (starend). Me man en vièr zoons...
MATHILDE (troostend). Maàr, wees jij maar niet ongerust, hoor. – We
hebbe ’n oproeping geschreven – de vrouw van de burgemeester en ik – en
die gaat morgen in àl de krante. – Hier Kaps... (Bos wenkt haar heen te
gaan)... Laat ’r nog effen wàchte, Clémens – (lief) ’k Heb ’n paar
kóúwe kotelette – die ’r op zulle knappe – en – en – late we nou maar
weer vrede sluite. – Je heb ’r toch niks tegen dat ze weer komt
schoonmake? Wij zulle je niet vergete, hoor. – Dag Knier. – Sterkte.
(af).