Bos. Clémentine. De Boekhouder. Truus. Marietje.
TRUUS (hijgend). ... Is ’r tijding?... Tijding van me zoontje?
(woest-wanhopig) Ach God! Ach God, maak me niet ongelukkig, meneer!...
BOS. ’t Spijt me, vrouw Stappers...
MARIETJE (gillend). Dat kan niet – dat kàn niet – dat lieg je!... ’t Is
niet mogelijk!...
BOS (zacht). De burgemeester-strandvonder van Nieuwediep het de
waterschout getelegrafeerd. – Barend Vermeer is angespoeld – jullie
weet wat dat zegge wil – èn ’n luik van de 47...
TRUUS (heftig). O, moeder Maria – mot ’k dat kind nou ook misse – dat
schaap van twaalf jaar! – (drensend-huilend) Oóóóó! Oòòòò! – Pietje...
Pietje...
MARIETJE (verwilderd). Dan... Dan... (barst in hysterisch gelach los)
Hahaha!... Hahaha!...
BOS. Geef ’r ’n glas water!
MARIETJE (het glas uit Clémentine’s handen slaand). ... Weg! Weg!...
(op de knieën vallend, de handen om het hekje klemmend) La me nou ook
maar krepeere!... La me dood gaan asjeblief, lieve God, lieve God!...
CLÉMENTINE (snikkend). Toe Marietje, bedaar. Sta op...
TRUUS. ... Op z’n éerste reis – en zoo dapper as-die stond te wuive
toen ’t schip... (snikt heftig).
BOS. ’t Kan niet verholpen worde, Truus. ’t Is ’n bezoeking. Zoo’n
storm is ’r in geen jare geweest... Denk an Hengst met vier kindere, an
Jacob, an Gerrit... En al geeft ’t je geen troost: de gage van je
zoontje zal ’k je uitbetale – as je wil vandaag nog. Ga jullie nou na
huis – en schik je in ’t onvermijdelijke – Neem háár mee – zij lijkt...
MARIETJE (beverig-snikkend). Ik wil niet na huis – ik wil dood, dood...
CLÉMENTINE (haar ondersteunend). Huil maar, Marietje, huil maar arm
schaap...