JO. Eigewijsie, hè? Schenk je maar vast ’n kommetje in, oom Cobus! ’k
Zal ’r ’n handje...
COBUS. Pas op voor ’t lampeglas...
CLÉMENTINE (bij ’t raam). O, o, wat ’n weer... (terug bij de tafel). –
Cobus – ’k zal God dànke als de Hoop van Zegen binnen is.
COBUS. Tja. – d’r is niet één schip veilig van nacht... Maar de Hoop is
’n oùd schip – en ouwe schepe vergaan ’t minst.
CLÉMENTINE. Dat zeg jij...
COBUS. Néé, dat zeit iedereen die gevaren het... Ook ’n kommetje,
juffrouw?
CLÉMENTINE. Nee – nee – (na een stilte – starend) ’k Zal God vannacht
tóch bidden...
COBUS. Da’s heel braaf, juffrouw... Maar de Jacoba is uit en de
Mathilda is uit en de Verwachting is uit... Waarom zou je voor één
schip?...
CLÉMENTINE. ... De Hoop van Zegen is zoo rot zegt – zegt... (stopt
angstig).
COBUS (koffie slurpend). Wiè zeit dat?
CLÉMENTINE. ... Dat zegt... dat dacht ’k – dat – dat – viel me zoo
in...
COBUS. Nee – nou zit Je te jókke...
CLÉMENTINE. O – je ben wel beleefd...
COBUS. As de Hoop van Zegen ròt was, dan zou jouw vader...
CLÉMENTINE. Hou toch je malle mond – je zou Knier ongerust... Gauw de
deur dicht, Knier, voor de làmp.
KNIERTJE. Goed dat we zijn weze kijke...
JO. ’t Schot was omgewaaid.
KNIERTJE. O, me jonges – wat zal Barend bang zijn – en net op de
huisreis.
JO. Koffie moeder? – tànte! – Da’s nou zoo gek, hè! – Telkes verspreek
’k me... Drink u nou oòk ’n kommetje, juffrouw. De avond is nog zoo
lang en zoo akelig... Ja?...