De vorigen. Jo.
JO (door linksche deur – bruin voorschoot – rooi-ijzers aan de zwarte
handen). Dàg juffrouw.
KNIERTJE (nijdig). De kippe zijn los! De haan zit op Ari z’n dak.
JO (vroolijk-lachend). Hahaha! Dáar zal-ie toch geen eiere legge!
KNIERTJE. Hoor haar! En nou wéet ze dat ’t laatst op vechte af is
geweest omdat ze in z’n aardappelveld liepe!
JO. ’k Heb ze zélf losgelate, ouwe brombeer – Truus het gister gerooid.
KNIERTJE. Zeg ’t dan dadelijk.
JO. Nee maar, wat doe ’k nou ànders? O, juffrouw – die wordt alleen
mensch as ze gromme kan. ’s Nachts as ze slaapt knort ze nòg hardop.
Van nacht het ze in d’r droom gevlóékt! Hahaha! Nou maar je màg! Snauw
jij maar, hoor! Je ben toch ’n goeie ouwe. (tot Barend die binnenkomt).
Ach stumper! Zit de haan op ’t dàk? En wil-ie ’r niet afkomme?
BAREND. Nou – schei uit!
JO. Wedde dat as je met de kippies vrijt – de haan jaloersch wordt en
vanzelf na benee tippelt? Hahaha! Hij ziet ’r wit van!
CLÉMENTINE. Nou, nou!
JO. Hij mot bakker worde, wat tante? Met je blóóte voetjes in ’t
roggemeel! Hahaha!
BAREND. Jullie kunne allemaal!... (driftig af, links).
JO (nasarrend). Stakker!...
CLÉMENTINE. Nou – plaag zoo niet... Ben je an ’t rooien?
JO. Tja van vanmorge vier uur af. Niks gedaan tante – allemaal rot en
kriel.
KNIERTJE. ’n Arm mensch wordt wèl bezocht – regen en regen – de boel
mòst rotte – d’r was geen houe an – en zoo ga je de winter in – de
harde winter – ach, ach, ach!
JO. Hè, wat zanik je weer. Toe làch nou is. Ben ik zoo hangerig? Geert
kan elk oogenblik werom komme èn...
KNIERTJE. Geert – en wat dan?
JO. Wat dan? Dan – dan – Dan niks! Vroolijk zijn. Met knieze en gromme
win je geen aardappel meer. Ja, zoo mot ’k nou de hééle dag prate... ’k
Heb ’n konijn gevangen. O zoo!
CLÉMENTINE. Gesprenkeld?
JO. En netjes. Die schooier wou van ons armoedje meevrete. Jawel. We
làte ons begappe! Net terwijl ’k an ’t rooie ben, zegt de sprenkel:
knàp – ’n vette hoor – veertig cente minstens!
CLÉMENTINE. Da’s leuk! Nou – ik ga.