De vorigen. Kniertje.
KNIERTJE (door het raam). Dag juffrouw.
CLÉMENTINE. Daàààg!
KNIERTJE. Hoe komme de kippe nou los? Kijk de haan nou toch is! Ga je
weg sallemander! Kischt! Vort! Jo! Jo!...
BAREND. Laat ze maar loope. Ze gaan al vanzelf.
KNIERTJE (binnentredend). Da’s ’n geduvel zonder end, juffrouw! Toe
steek je poote nou is uit! Motte we weer mot met Arie krijge?
BAREND (lijzerig). Dan zàlle we mot krijge (onverschillig af, jaagt
buiten de kippen op).
KNIERTJE. Dan zàlle we... Zoo’n lam stuk jongen mot ’r nog geboren
worde... Doodvreter! – Gaat u al weg?
CLÉMENTINE. ’k Ben nieuwsgierig wat ’r met de Anna gebeurd is.
KNIERTJE. Ja – ik was ook al op weg – maar ’t kon nog zoo lang dure –
en ’k heb me buik vol van dat wachte op de pier – as de pièr is
vertelle kon... Is u klaar met ’t portretteere van me broer?
CLÉMENTINE. Morgen. Ik wil Barend ook wel is teekenen – zoo als-ie
strakkies binnenkwam met ’n mand hout op z’n schouers.
KNIERTJE. Bàrend? Nou, mijn goed.
CLÉMENTINE. Die schijnt hier niet èrg vertroeteld te worden.
KNIERTJE (verveeld). Dàt most ’r bijkomme! Vertroeteld! Hoe eerder ’k
’m kwijt ben hoe liever! (door het raam) Jaag ze dan op! Kischt!
Kischt!
BAREND. De haan wordt bang van al dat schreeuwe.
KNIERTJE. Dan slacht-ie jou wat! Kischt!
CLÉMENTINE. Hahaha! Hahaha! Nou die zit lekker op Ari z’n dak.