De vorigen. Jelle. Barend.
JELLE (voortspelend). Asjeblief!
DAANTJE. Niemand thuis!
JELLE. Ik kom vàst eens in de week.
DAANTJE. Ze zijn naar de haven.
CLÉMENTINE. Daar! (smijt iets het raam uit).
JELLE (ophoudend). Dank u wel (zoekt).
COBUS. Achter die steen, stommert.
DAANTJE. Néé – meer daar.
CLÉMENTINE. ’k Heb ’t diè kant uitgesmeten. Hè, wat ’n ezel! Is-die zòo
kippig?
COBUS. Hij heit maar ’n hallef oog – en met ’n hallef oog zie je niet
veel. Achter je!
JELLE. Ik zie niks.
DAANTJE. Psst! Hé! Barend help is ’n handje!
CLÉMENTINE. ’r Moet ’n dubbeltje liggen.
BAREND (een mand wrakhout op den rug). Geef ’t ’m dan in z’n poote
(bonst de mand neer). Hier! (draagt het hout door het kookhok).
JELLE. Duizendmaal bedankt, juffrouw (loopt spelend door).
COBUS. Hè-je-die kwajongen gehoord?
CLÉMENTINE (tot Barend). Zeg ’ns, groote aap, had je ’t tegen mij?
BAREND (schuw-verlegen). Nee, juffrouw. ’k Wist niet dat ù hier was. Ik
dacht...
COBUS. Je mot niet denke – je mot denke om weer zoo gauw mogelijk na
zee te gaan – en brood voor je moeder te verdiene.
BAREND. Bemoei je ’r niet mee...
COBUS. Hoor – tegen mijn het ie praas – en anders staat-ie met z’n bek
vol tande – ik ben niet bang – hèhèhè – ik doe niet in me broek as ’k
vare mot – hèhèhè!
DAANTJE. Kom nou. ’t Heit vier geslage.
CLÉMENTINE. Morgen, tièn uur, Cobus...
DAANTJE. Kan niet juffrouw. We motte steentjes krabbe.
COBUS. Ja, we motte steentjes krabbe.
CLÉMENTINE. Weer wat nieuws! Wat is dat?
DAANTJE. Nou – ’t onkruid krabbe op de binnenplaas.
CLÉMENTINE. Morgen-middag dan?
COBUS. Tja – dan zal ’k ’r weze (neemt ’n pruim uit Daantjes doos) Dag
juffrouw. Dag lutjebroek. Hèhèhè!...