Cobus. Clémentine. Daantje.
CLÉMENTINE (’n schetsboek op de knie). Nou dan! – Cobùs!
COBUS (poseerend, schrikt wakker, glimlacht). Hè-hè-hè! Ikke heb niet
geslapè... Nee, neè...
CLÉMENTINE. Hoofd meer zoò – Nog meer – Wat zanik je nou! Strakjes zat
je zoo leùk. En – je hand op je kniè...
COBUS. Tja – as je zoo lang stil zit – krijg je ’t te pakkè...
CLÉMENTINE (ongeduldig). Zou je nou asjeblief, às-je-blièf nièt willen
pruimen?
COBUS. Ik – Ikke pruim niet. Kijk maar.
CLÉMENTINE. Hou dan je mond dicht.
DAANTJE (binnentredend door kookhok). Dag saam.
CLÉMENTINE. Dàg. Ga nog maar ’n hoekie om.
DAANTJE. Nee, Juffrouw – ’t wordt tijd. Nou – ik zou ’m nog niet
herkenne.
CLÉMENTINE (glimlachend). O.
DAANTJE (z’n bril verzettend). Ziet-u – as ’k zoo vrij mag zijn – z’n
kin staat ànders – en – en z’n òòge bevalle me niet – maar z’n neus die
is ’m – en – en – z’n dassie da’s màchtig – daar zou je op zwere.
CLÉMENTINE. Zoo.
DAANTJE. ... En de bedstee met de gordijne... ’t Is me ’n bik. (neemt
’n pruim). Kan u mijn niet is gebruike?
CLÉMENTINE. Misschien. Hand hooger! Je mònd stil!
COBUS. Da’s makkelijk ezeid – as ù gewoon is te pruime en je niet
pruime màg – dan kan je je lippe niet vàsthoue. Wat zeg jij, Daantjè?
DAANTJE. Ik zeg dat ’t tijd wordt. We ete om vier en de moeder is
làstig.
CLÉMENTINE. Dat zal met jullie ouwetjes wel nóodig zijn.
DAANTJE (een stoel bijschuivend). Pèh! We hebbe nog al wat in te
brenge! Niet dàt! ’n Diakenie is me ’n bik. Vrete met snauwe – of je ’n
bedelaar ben. Vanmorrege koffie as – as ’t onderste uit de regenton –
en errete zoo hard as je eksteroog.
CLÉMENTINE. In jouw plaats – hou je mond stil! – zou ’k God danken dat
me ouwe dag bezorgd is.
COBUS. Tja-tja je mag je niet bezondige...
DAANTJE... God dànke? Née hoor. Me heele leven gevaren – hoeveel reize
wel? – niet te telle – schipbreuk gehad – gebrek gehad – gevaren van me
tiende – èn – twéé zoons op zee verloren. Nee hoor. Nee hoor. De moeder
is ’n krèng. Je zou d’r op d’r smoel slaan...
CLÉMENTINE. Nou! Je ben hier niet in de kroeg.
DAANTJE. Dat ben ’k net niet. Maar ’t gaat je tot hièr zitte. Verlejen
week mocht ’k niet uit, omdat ’k met je permissie, náást ’t bakkie
gespoegd had. Zeg u nou zèllef – zou ù met òpzet náást ’t bakkie
spoege? ’n Diakenie is ’n gevangenis. Hebbe ze je opgeborrege dan zijn
ze je kwijt. ’k Wou da’k met fassoen door de haaie gevrete was, toen ’k
nog voer...
COBUS (giegelend). Hè-hè-hè! De haaie luste jou niet. Je ben te taai,
man.
CLÉMENTINE. Hou je lippen stil!
COBUS. Tja, tja.
DAANTJE... De haaie lùste niet... ’n Karkas slikke ze nog. Pèh! De
ouwe Willem heb ’k voor me ooge in tweeën zien bijte dat ’t bloed ’r
uit spoot. En die wàs mager.
CLÉMENTINE. Is de ouwe Willem door ’n háai opgegeten?
DAANTJE. Door één? Door zès. Zóo as-die overboord sloeg hadde ze ’m te
pakke. ’t Water zag rood.
CLÉMENTINE (glimlachend-ongeloovig). Hè, wat vreeselijk! En toch zou ’k
’t wel is willen meemaken – zoo iets.
DAANTJE. Pèh! Wille meemake... Wij mòtte...
CLÉMENTINE. Heeft ie geschreeuwd?
DAANTJE. En hoe!
COBUS. Tja, je zal niet schreeuwe as je de tande in je bille voelt –
hèhèhè! (Buiten klinkt ’n viool. Op de maat der muziek schokkert Cobus
in z’n stoel). Tadedade – dadada –
CLÉMENTINE (driftig het schetsboek sluitend). Daar dan! (opstaand).
Morgen ben je rustiger hoor!
COBUS (zich uitrekkend). Heelemaal stijf! (danst knip-vingerend met
waggelende beentjes). Tadedada – dadada.
DAANTJE (bij het raam). Psst! Niemand thuis.