La bastarda filo kaj kuraĝa amanto estis farinta la lastajn preĝojn: la
eroj de lia rozario, kaj liaj kulpoj, estis renombritaj; la horoj de lia
vivo atingis la lastan minuton. Li estis senigita je sia mantelo, la
blondaj haraj tufoj estis tonditaj. La vestoj, kiujn li portis ĝis tiam,
la skarpo, kiun Parizina donacis al li, ne devas ornami lin ĉe la tombo:
ĉio devas resti flanke; nur sur liajn okulojn oni devas meti bandaĝon;
sed ne, tiu lasta malindaĵo neniam vualos liajn fierajn okulojn. Liaj
sentoj, ŝajne submetitaj, reviviĝis iom kun profunda malŝato, kiam la
ekzekutisto preparis sin por vuali ilin, kvazaŭ li ne kuraĝus rigardi la
morton. «Ne, mia sango kaj mia vivo apartenas al vi, miaj manoj estas
katenitaj, sed lasu min morti almenaŭ kun la vido libera. Frapu!» Rapide
la glavo falis, la kapo ruliĝis, la peza trunko makulita, sangverŝante,
falis sur la teron, kies profundaj fendoj sorbiĝis de sanga fluo, la
konvulsiaj okuloj kaj lipoj tremis rapide, poste, ili fiksiĝis je
eterne.... Kiel la krimuloj, li mortis sen fanfaronado, sen parado; kiel
konfesanto, li kurbiĝis kaj preĝis ne malŝatinte la pastran helpon, nek
perdinte la esperon en la ĉielo. Dum genufleksita antaŭ la pastro, lia
koro foriĝis el teraj sentoj ... lia kolerema patro, lia amantino, kio
estis ili en tiu horo? Ne plu riproĉo, ne plu malespero; neniu penso krom
la ĉielo, neniu vorto krom la preĝo, escepte tiujn vortojn elparolitajn
kiam, nuda por suferi la baton de la ekzekutisto, li petis morti kun la
okuloj malkovritaj, kaj lian solan adiaŭon al tiuj ĉirkaŭantaj lin.