Estas proksimume la ĉarma horo antaŭ la subiro de la somera suno.
Lumigante tiun malĝojan tagon kaj mokante je ĝi kun la plej firmaj
radioj, la suno brilis sur la kondamnita kapo de Hugo, kiam lastafoje li,
konfesante sin al monaĥo, plorante sian fatalon, pentofarante, kurbiĝis
por aŭdi la vortojn de pardono, kiu estingas la mortajn pekojn. La alta
suno brilis sur la bukloj de liaj kaŝtanaj haroj, frizitaj laŭlonge de
la nuda kolo; sed pli brila ankoraŭ estis la radio ĵetita sur la hakilon
rebrilantan apud li kun klara kaj funebra relumo. Ho! maldolĉa horo de
l’foriro! Eĉ la sensentaj restis glaciigitaj pro timo. Kvankam la krimo
estis grandega, kaj la leĝo justa, tamen ili tremis antaŭ la spektaklo.