Li ne estis homo, kiu amus prokraston; en la parlamento de la ŝtato, la
estro de la antikva regno Este sidiĝis sur la juĝa trono; liaj nobeloj
kaj gvardioj estas tie; antaŭ li staras la kulpaj geamantoj, ambaŭ junaj
kaj unu en la plej granda beleco! La alia, kun zono sen glavo, la manoj
katenataj, ho Kristo! Kiel povas filo stari tiel antaŭ la patro! Hugo
tamen tiel devas renkonti lin kaj aŭdi la koleran sentencon, la rakonton
de sia malfeliĉo! Kvankam silenta, li ne ŝajnas konsternita.