Li tiris la ponardon el la ingo, sed reingigis ĝin antaŭ ol la pinto
estos libera; kvankam nun malinda vivi, li ne kuraĝis mortigi tiel belan
ekzistaĵon, ne vidante, dormante tie ne plu; tiam li ne vekis ŝin, sed
fiksis al ŝi tian rigardon ke, se ŝi estus vekiĝinta el sia ravo, ĝi
glaciumus la senton ree dormi: sur lia frunto, sub la lumo de la brulanta
lampo, brilis grandaj gutoj. Ŝi ne plu parolis, sed ankoraŭ dormadis, dum
ĉe lia juĝo ŝiaj tagoj estis kalkulitaj.