Kun amemaj rigardoj ili forlasas la lokon de la estinta kulpa ĝojo;
kvankam ili havas esperon kaj faras promesojn, ili malĝojiĝas, kvazaŭ
tiu disiĝo estus la lasta. La oftaj ekĝemoj, la longa ĉirkaŭpremo, la
kisoj sur la vizaĝo de Parizina antaŭ la ĉielo, sub la lumo de la kvietaj
steloj, kiuj el malproksime atestis iliajn malfortecojn, ne pardonante
ilin, ĉio tio retenas ilin en la loko de l’krimo. Tio devas okazi, ili
devas disiĝi kun malespera ĉagreno en la koro, kun la profunda kaj trema
senkuraĝo, kiu rapide sekvas la malbonajn farojn.