Estas la horo, kiam oni aŭdas el arbaroj la akran pepadon de la
najtingalo; estas la horo, kiam la promesoj de la geamantoj ŝajnas dolĉaj
je ĉia mallaŭta vorto, kaj malforta venteto, proksimaj riveretoj muzikas
al la dezerta orelo; kiam la roso delikate surverŝas la florojn; la
steloj brilas sur la ĉielo, la lazuro de l’ondoj estas pli densa, la
koloro de la foliaro pli bruna; kaj en la spaco vastiĝas la malhela lumo,
dolĉa, pura, kiu sekvas la falon de l’tago, kiam la krepusko fluidiĝas
sub la leviĝo de la luno.