Ankorau unu horon, kaj la suno supershutos la erikejon per siaj
radioj; jam suprenighas la orientlumo; la mallumo forighas al la
okcidenta chielflanko; kelkaj malprecizaj bruoj antausciigas la
naturvekighon.
En la chambro de l' izolita farmejo la horlogho daurigas sian
senripozan tiktakon: la malghojiga noktsilento ankorau regas en ghi
seninterrompe; la fajrejo estas malvarma.
En la duonombra angulo de la chambro staras shpinrado, kun delikate
purigita lino sur la bobenstango, kaj nerompita fadeno, kvazau la
shpinistino ghin jhus estis forlasinta.
Je du au tri pashoj de l' shpinilo homkorpo en la mallumeco
desegnighas: estas junulo, kiu, sidante, kun stranga esprimo
rigardas la ilon. Kun la brakoj kunmetitaj sur la brusto kaj la kapo
klinita, li atente direktas sian okulon de la shpinilo al la
apudstaranta segho. Lia vizagho portas la signojn de profunda
doloro; estingita fajro radias el liaj rigardoj, kvazau la
malespero loghas en lia koro; kaj tamen, vaganta rideto aperas
kelkfoje sur liaj lipoj. Se oni povus lin vidi, tiel sidantan, oni
pensus ke che la rado sidas nevidebla shpinistino, kun kiu tiu juna
viro, per la lingvo de l' okuloj, kortushe interparolas. Sonoj, tiel
mallautaj ke ili ne rompas la noktsilenton, shvebas murmurante tra
la chambro. La junulo metas la fingron al sia busho kaj shajnas
auskulti, kvankam estas li mem kiu nekonscie kantas:
Rikke-tikke-tak, Rikke-tikke-tu!
Fero varmighas,
Brako levighas.
Frapu vi, nu!
Rikke-tikke-tu.
Li starighas, prenas pashtistbastonon en la manon kaj malrapide
eliras el la chambro. Jen li revante promenadas laulonge de l'
alnoaleeto; li haltas, deshiras floron, ghin felichege alridetas,
ghin senkronigas kaj senatente lasas fali ghiajn petalojn tra siaj
fingroj. Li alvenas che la rando de la vojo kaj superrigardas la
erikejon ghis malgrandaj montetoj; lia okulo enlarmighas; li
sidighas kaj maldolche ploras.
Li ree starighas, vagadas pli antauen ghis la trunko de imponanta
fago, en kies proksimeco kelkaj nigreverdaj juniperarbetoj altigas
sian tremetantan supron. Tie li haltas kelkajn minutojn,
memforgesante, kaj auskultas, kvazau mistera vocho lin alparolas
el la arbo; el lia koro mallauta kantado fluas sur liajn lipojn;
inter la foliaro de la juniperoj audetighas la sonoj de la kanto:
Rikke-tikke-tak, Rikke-tikke-tu!
Fero varmighas,
Brako levighas.
Frapu vi, nu!
Rikke-tikke-tu.
Tiu revo ankau finighas. La meditanta junulo forlasas la fagon kaj
enpashas la erikejon. Li supreniras altan sablomonteton: che la
suprajho, li antauenpushas sian pashtistbastonon, ghin ripozigas
kontrau sian shultron, ghin chirkaupremas per la dekstra brako,
kaj, klinighante sur tiun apogilon, li staras senmove kvazau shtona
statuo. Lia okulo sin direktas al bluighanta punkto, kiu, en la plej
ekstrema malproksimo, vidighas che la horizonto, kaj el kiu
zigzaganta vojo lau multaj kurbighoj trairas la erikejon kaj
perdighas apud la sablomonteto.
Kion do atendas tiu malgaja junulo; kion li esperas ke la erikeja
vojo al li alportos? Al kiu la vento kondukas la sopirojn, kiuj
tiel mallaute kaj tiel dolore elighas el lia brusto?
Auskultu, li mem tion diras; char nun lia ghemo farighas
vorto,--nomo, ame kaj sufere elparolita:
«Lena!... Monica!»
Malantau li, kamparanino supreniras la sablomonton; lin
alproksimighante, shi krias malafable:
«Jan, vi devas reveni hejmen!»
La junulo malklinighas, sin turnas kaj tre malmilde rigardas shin,
kiu interrompas lian revadon. Tamen lia vizagho ighas subite kvieta
kaj indiferenta; li malsupreniras la monton, dirante:
«Fratino, mi venas.»
Dum li sekvas shin kun klinita kapo, shi diras:
«Estas bela maniero, lau kiu vi vivas! kun chiuj tiuj kapricoj! Chu
vi do pensas ke oni perlaboras sian panon revante? Vi estas nun dum
tri monatoj egale stulta kiel tiu mallaborema Lena, kiu, lau tio
kion oni diras, foriris kun sia patro! Vi bone lernis de shi shiajn
malspritajhojn! Vi staras de l' mateno ghis la vespero, dum chia ajn
vetero, sur la sablomonto, rigardadante la kornikojn. Mi hontus! Vi
lasas nian malsanan patrinon koleranta en sia lito, kaj vi iras vian
malsaghan vojon! Tiel la farmejo ja malprosperos, ni fine estos sur
la pajlo kaj vi en Gheel![8]»
La junulo nenion respondas pri tiuj riprochoj kaj shajnas ech ne
audi ilin. Li lasas sian fratinon daurigi, neniel atentante shiajn
vortojn, kaj sekvas shin, kvazau indiferenta, ghis interne de la
farmejo.